Uzasadnienie
Postanowieniem z 18 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 151/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Gdańsku odrzucił skargę P. S. na decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2020 r., nr [...], w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego.
Z akt sprawy wynika, że skarżoną decyzję P. S. odebrał w placówce pocztowej przy ul. [...] w G. osobiście w dniu 8 stycznia 2021 r., natomiast skargę złożył bezpośrednio w organie w dniu 11 lutego 2021 r. W treści skargi wniesiono o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Postanowieniem z 6 kwietnia 2021 r. sąd wojewódzki odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi, zostało ono doręczone skarżącemu w dniu 16 kwietnia 2021 r. i nie zostało przez niego zaskarżone.
Sąd pierwszej instancji z uwagi na powyższe w postanowieniu z 18 maja 2021 r. stwierdził, że skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia i jako taka podlegała odrzuceniu.
Zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi złożył P. S. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając to orzeczenie w całości.
Postanowieniu zarzuca się naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 67 § 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa) poprzez niewłaściwe zastosowanie, sprowadzające się do braku doręczenia pełnomocnikowi procesowemu skarżącego postanowienia z 6 kwietnia 2021 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi pomimo, iż z dniem 2 kwietnia 2021 r. (data nadania zgłoszenia pełnomocnictwa listem poleconym w placówce pocztowej) pełnomocnik procesowy skarżącego został zgłoszony do postępowania; ergo doręczenie postanowienia stronie w dniu 16 kwietnia 2021 r. jest bezskuteczne wobec pełnomocnika – nie wywołuje skutku procesowego, a w konsekwencji sąd pierwszej instancji błędnie odrzucił skargę.
Mając na względzie wskazane zarzuty, żalący się wnosi o:
- 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości,
- 2) zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych na rzecz skarżącego od organu administracji,
- 3) przeprowadzenie dowodu z dokumentów – pisma skarżącego wraz z dowodem nadania na fakt skutecznego zgłoszenia do postępowania pełnomocnika skarżącego w dniu 2 kwietnia 2021 r.
W uzasadnieniu zażalenia podnosi się, że ustanowiony przez skarżącego pełnomocnik procesowy – r. pr. G.C. – występował w sprawie od 2 kwietnia 2021 r. (data nadania przesyłki listem poleconym). Pomimo powyższego sąd wojewódzki wysłał postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu w dniu 8 kwietnia 2021 r. bezpośrednio do strony, a następnie bezskutecznie doręczył w dniu 16 kwietnia 2021 r. Powyższe wskazuje, że sąd pominął pełnomocnika procesowego w procesie doręczenia korespondencji sądowej, wbrew treści art. 67 § 5 Ppsa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Skargę na decyzję wnosi się do wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 Ppsa). Skarga wniesiona po terminie ustawowym podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa). Stosownie zaś do art. 67 § 5 Ppsa, jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom.
W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność uchybienia przez skarżącego trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi. Wnoszący zażalenie twierdzi natomiast, że sąd pierwszej instancji błędnie wskazał skarżącego jako adresata postanowienia z 6 kwietnia 2021 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi, gdyż miał on ustanowionego w sprawie pełnomocnika procesowego.
Odnosząc się do podnoszonej wyżej w zażaleniu kwestii pominięcia pełnomocnika, wskazać należy, że sąd wojewódzki nie miał podstaw, aby uznać, że skarżący na tym etapie działał przez pełnomocnika, albowiem zarządzenie sądu o doręczeniu stronom odpisów ww. postanowienia sądu z 6 kwietnia 2021 r. wydane zostało w tym samym dniu, zaś pełnomocnictwo procesowe udzielone przez skarżącego r. pr. G. C., wpłynęło do WSA w Gdańsku – wraz z pismem skarżącego z 29 marca 2021 r. stanowiącym uzupełnienie skargi – w dniu 7 kwietnia 2021 r., zaś dołączone do akt sprawy zostało w dniu 13 kwietnia 2021 r. (k. 26 akt sądowych), a zatem już po wydaniu zarządzenia sądu o doręczeniu stronom odpisów ww. postanowienia.
W konsekwencji, sąd pierwszej instancji był zobligowany, aby doręczyć odpis postanowienia z 6 kwietnia 2021 r. do skarżącego osobiście, co w niniejszej sprawie miało miejsce w dniu 16 kwietnia 2021 r. Z akt sprawy nie wynika, aby postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi zostało zaskarżone, zatem w sprawie prawomocnie odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Z tego względu postanowienie o odrzuceniu skargi z powołaniem się na uchybienie terminu do jej wniesienia odpowiada prawu.
Wprawdzie WSA w Gdańsku błędnie w podstawie prawnej postanowienia o odrzuceniu skargi w konkluzji wskazał na art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa, w sytuacji gdy w sprawie zaistniała sytuacja unormowana w art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa, ale uchybienie to pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 zw. art. 197 § 1 i 2 Ppsa oddalił zażalenie.