Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 696/15 Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał D. W. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia [...] czerwca 2015 r., Nr [...], w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w kwocie 300 złotych.
Na powyższe zarządzenie zażalenie wniosła D. W., podnosząc, że zwracała się do Sądu o połączenie sprawy II SA/Wr 696/15 ze sprawą II SA/Wr 739/15. W tej drugiej sprawie bowiem Wojewoda [...] zaskarżył ww. uchwałę i opłacił skargę. Wraz z zażaleniem skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy, który w związku z prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 marca 2016 r. został pozostawiony bez rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie na zarządzenie z dnia 7 października 2015 r. jest bezzasadne w świetle art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a". Przepis ten stanowi, że Sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W związku z treścią art. 220 § 3 ww. ustawy przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem uiszczenia wpisu uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny, podlega odrzuceniu przez sąd.
Sprawa niniejsza nie znajduje się w katalogu spraw objętych art. 239 pkt 1 p.p.s.a., w których to sprawach, strona skarżąca działanie lub bezczynność organu korzysta ze zwolnienia z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Jednocześnie skarżąca nie należy do kręgu podmiotów zwolnionych z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 2-4 p.p.s.a. Ponadto dla prawidłowości wydanego zarządzenia nie ma znaczenia to, że na ww. uchwałę wywiódł skargę także Wojewoda i opłacił wpis sądowy od skargi. W niniejszej sprawie zaskarżone zarządzenie dotyczyło bowiem skargi D. W., która w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm.) w ramach dochodzenia przed Sądem Administracyjnym ochrony własnego interesu prawnego, niezależnie od skarg innych podmiotów na tą samą uchwałę, powinna uiścić wpis sądowy od skargi. Taki obowiązek wynika z treści art. 214 § 1 i 2 p.p.s.a., zaś skarżąca nie wykazała aby przysługujące jej uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia były wspólne z Wojewodą.
Słusznym było zatem wydanie zarządzenia o wezwaniu skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 300 zł. Wysokość tego wpisu znajduje swoje umocowanie w przywołanym w treści zaskarżonego zarządzenia przepisie § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), który odnosi się do skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Zaskarżona uchwała zalicza się właśnie do tego rodzaju aktów. Zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.) uchwała rady gminy w przedmiocie planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, w tym jego zmiany, jest aktem prawa miejscowego.
Wysokość wpisu sądowego w niniejszej sprawie wynika zatem wprost z obowiązujących przepisów.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił.