Postanowienie NSA z 27 kwietnia 2006 r., II OZ 437/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 27 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Łd 774/05 o odmowie przyznania prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 20 czerwca 2005 r., Nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Włodzimierz Ryms przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 21 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił A. C. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przedstawiona przez skarżącego jego sytuacja materialna dowodzi, iż posiada on środki wystarczające do pokrycia kosztów sądowych. Z nadesłanych dokumentów wynika, że posiada oszczędności w wysokości przekraczającej trzynaście tysięcy złotych oraz stałe dochody (wraz z żoną około 2230 zł miesięcznie). Ustalenia te pozwalają na przyjęcie, że poniesienie kosztów postępowania w sprawie, nie doprowadzi do uszczerbku utrzymania koniecznego.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący podniósł, że oszczędności jego całego życia są niższe niż miesięczne zarobki prezesów, naczelników i kierowników. Ponadto zdaniem skarżącego sprawa została "zablokowana przez WSA żądaniem sporządzenia przez adwokata skargi kasacyjnej".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych postaw.

Instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania przez stronę i ma zastosowanie w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

W niniejszej sprawie uznać należy, że skarżący nie wykazał dostatecznie, iż nie dysponuje wystarczającymi środkami na poniesienie kosztów postępowania sądowego. Dla oceny, czy strona jest w stanie ponieść koszty postępowania (koszty sądowe i inne wydatki) istotne znaczenie ma jej stan majątkowy i dochody oraz sytuacja rodzinna. Uwzględniając wysokość renty skarżącego i jego żony (w sumie 2230 zł miesięcznie), wysokość środków zgromadzonych na koncie (ponad trzynaście tysięcy złotych), a także wysokość ponoszonych wydatków na leczenie, należało dojść do wniosku, iż skarżący jest w stanie ponieść koszty postępowania. Zamiar przeznaczenia w przyszłości zgromadzonych oszczędności na ewentualną operację ręki małżonki nie zmienia faktu posiadania oszczędności w znacznej kwocie, z której część można przeznaczyć na poniesienie kosztów postępowania. W doktrynie wskazuje się, że prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku – T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis s. 628. Wobec posiadania przez skarżącego stałego źródła dochodów, a także oszczędności należy uznać, że jest on w stanie ponieść koszty postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego, dlatego też słusznie Sąd I instancji oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.