Uzasadnienie
II OZ 437 / 09
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 28 grudnia 2004 r. Przewodniczący II Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie określił należny w sprawie ze skargi między innymi S. P. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia [...] października 2004 r. wpis sądowy na kwotę 300 złotych i wezwał każdego ze skarżących do jego uiszczenia w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi.
Na powyższe zarządzenie zażalenie w imieniu S. P. wniósł K. P. wskazując, iż zaskarżona uchwała narusza wspólne uprawnienia właścicielskie wszystkich skarżących albowiem działki, których są współwłaścicielami, stanowią jeden zwarty kompleks, objęty projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zmieniającego dotychczasowe przeznaczenie tego terenu. Wszyscy skarżący złożyli identyczne w treści zarzuty do projektu tegoż planu, odrzucone zaskarżoną uchwałą Rady Miasta, co w ocenie skarżącego na podstawie art. 214 § 2 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) powoduje, że wspólne pismo skarżących powinno podlegać jednej opłacie, a nie osobnym opłatom uiszczanym przez każdego ze skarżących.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając wniesione zażalenie jest zobowiązany z urzędu badać, czy zostało ono wniesione przez stronę do tego upoważnioną, ponieważ jest to jedna z przesłanek dopuszczalności zażalenia.
Jak wynika z akt sprawy, skargę na uchwałę nr [...] Rady Miasta Krakowa z dnia [...] października 2004 r. w sprawie rozpatrzenia zarzutów nie uwzględnionych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Czyżyny - Pas Startowy w Krakowie w imieniu S. P. wniósł K. P., nie załączając jednak do niej wymaganego pełnomocnictwa. Pomimo wezwania K. P. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przedłożył on pełnomocnictwa do reprezentowania S. P., a S. P. pomimo zwrócenia się do niego o podpisanie skargi, nie podpisał jej.
Mając powyższe na uwadze należało uznać, iż S. P. nie jest skarżącym w sprawie. Skoro, więc na zarządzenie o wpisie sądowym skarży się osoba, na której nie ciąży obowiązek fiskalny nałożony tym aktem, a taką osobą jest S. P., którego należało uznać w konsekwencji powyższego za nieuprawnionego do wniesienia zażalenia i odrzucić je z powodu braku legitymacji do jego wniesienia. Tak, więc skoro ustalenie, że wnoszący zażalenie nie jest stroną w rozumieniu art. 12 w związku z art. 32 i 33 p.p.s.a. nie wymaga merytorycznego rozpoznania sprawy w kontekście posiadania przezeń interesu prawnego w sprawie, to wobec braku takich wątpliwości odrzucenie zażalenia winno nastąpić na zasadzie art. 178 w zw. z art. 197§ 2 p.p.s.a. (por. uzasadnienie do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2005 r., sygn. akt OPS I/04 publ. ONSAiWSA 2005/4/62, Wokanda 2005/7-8/59).
Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w związku z art. 197 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.