Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 225/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek F. Sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki pylonu reklamowego.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, iż we wniosku skarżąca Spółka ograniczyła się w istocie do przytoczenia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ogólnikowo wskazano, iż wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby poniesieniem znacznych nakładów finansowych i pracy oraz nieodwracalnym zdemontowaniem pylonu reklamowego, gdyż pewnych elementów jego konstrukcji nie da się rozłożyć na części. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę zarówno charakter inwestycji jak i argumenty zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, brak jest podstaw do uznania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje po stronie skarżącej powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody. W niniejszej sprawie skarżąca poza przytoczeniem powyższego przepisu nie wskazała na czym miałyby polegać nieodwracalne skutki wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd analizując materiał dowodowy nie dopatrzył się takich okoliczności w sprawie.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła F. Sp. z o.o., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazano, iż zdemontowanie konstrukcji może doprowadzić do jej zniszczenia, bowiem nie wszystkie elementy pylonu można rozłożyć na części. Powyższe okoliczności uzasadniają zatem przesłankę trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Spółki zniszczenie pylonu reklamowego w wyniku jego zdemontowania powoduje istotną zmianę w przedmiotowym stanie faktycznym i prawnym, natomiast powrót do stanu poprzedniego będzie możliwy dopiero po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków, związanych z użyciem odpowiedniego sprzętu oraz dokupieniem potrzebnych elementów konstrukcji. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, podkreślono nadto, iż zgodnie z art. 61 § 3 cytowanej ustawy twierdzenia wnioskodawcy winny być co najmniej uprawdopodobnione, nie jest więc konieczne ich udowadnianie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 omawianego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać na okoliczności uzasadniające jego żądanie. Okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy.
Analizując pod tym względem argumentację skarżącej Spółki, uznać należy, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku strony.
Jak słusznie podniesiono w zażaleniu, we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Należy jednak podkreślić, iż konieczne jest przy tym przytoczenie spójnej argumentacji, popartej faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe wywody strony, dotyczące potencjalnego zniszczenia konstrukcji pylonu reklamowego przy dokonywaniu jego demontażu, powodujące poniesienie przez skarżącą znacznych nakładów sił i środków, nie stanowią wystarczającej podstawy pozwalającej uznać, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje po stronie Spółki powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody. Strona powołując okoliczność poniesienia strat finansowych, winna poprzeć swoje twierdzenia stosownymi informacjami dotyczącymi np. szacowanych kosztów demontażu konstrukcji. Nie jest bowiem wystarczające samo stwierdzenie strony w tym zakresie.
Sąd pierwszej instancji słusznie wskazał, że ze swojej natury rzeczy decyzje o nakazie rozbiórki powodują zmiany stanu rzeczy, nie oznacza to jednak, że ich wykonanie zawsze powoduje trudne od odwrócenia skutki, przy czym to na stronie skarżącej ciąży obowiązek wykazania, że takie okoliczności zaistniały. W niniejszej sprawie skarżąca nie wskazała w istocie na czym miałyby polegać nieodwracalne skutki wykonania decyzji, a tym samym nie wskazała okoliczności, które świadczą o zasadności udzielenia ochrony tymczasowej.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 184 w zw. z 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.