Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z 19 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 90/19, powołując się na art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odrzucił skargę [...] Sp. z o.o. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] listopada 2018 r. w przedmiocie podjęcia stanowiska w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, przyjmując, że skarżąca mimo wezwania nie uzupełniła w terminie braków formalnych skargi.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że osoba podpisująca skargę – R. N. - została wezwana do uzupełnienia w terminie siedmiu dni braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej oraz że w zakreślonym terminie zostało złożone pismo, w którym D. N. – wspólnik skarżącej spółki – podała, że zgromadzenie wspólników mające na celu powołanie zarządu do tej pory nie odbyło się, w związku z czym ona, jako wspólnik, udziela pełnomocnictwa R. N. do reprezentowania spółki w zakresie złożenia skargi na postanowienie z dnia [...] listopada 2018 r. oraz do reprezentowania spółki przed Sądem pierwszej instancji. Do pisma tego dołączono aktualny wydruk z KRS-u.
W tych okolicznościach Sąd pierwszej instancji, powołując się na art. 28 § 1, art. 29 i art. 35 § 1 i 2 p.p.s.a., uznał, że R. N. nie wykazał swojego umocowania do reprezentowania skarżącej spółki, a tym samym nie uzupełnił braków formalnych skargi. Sąd ten zaznaczył, że R. N. nie został ujawniony w KRS-ie jako osoba uprawniona do reprezentacji spółki. Jednocześnie wskazał, że udzielenie pełnomocnictwa przez wspólnika spółki nie upoważnia do występowania przed sądem administracyjnym, o ile nie są spełnione przesłanki określone w art. 35 § 1 lub 2 p.p.s.a., że w tej sprawie udzielenie pełnomocnictwa osobie, która podpisała skargę, wynika jedynie z treści pisma przesłanego do Sądu przez wspólnika spółki oraz że strona skarżąca nie przedłożyła jakiegokolwiek dokumentu wykazującego umocowanie tej osoby do reprezentowania spółki. W końcu zaznaczył, że z akt sprawy nie wynika, aby wnoszący skargę był profesjonalnym pełnomocnikiem, czy też pracownikiem spółki.
W zażaleniu na to postanowienie, podpisanym przez D. N., zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi, mimo że brak było organów i innych osób uprawnionych do reprezentowania skarżącej spółki oraz art. 124 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez niezawieszenie postępowania "wobec ujawnienia się braku w składzie organów spółki uniemożliwiających jej działanie w postępowaniu sądowym".
W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że skarżąca spółka nie posiada organów uprawnionych do jej reprezentowania wobec czego postępowanie przed sądem administracyjnym powinno być zawieszone na podstawie art. 124 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 58 § 1 pkt 5 i § 2 w zw. z art. 31 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.).
Ze złożonej w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji informacji z KRS-u wynika, że uprawnionym do reprezentacji skarżącej spółki jest każdy członek zarządu oraz że zarząd nie został wybrany. Dodatkowo NSA rozpoznający sprawę ustalił na podstawie Monitora Gospodarczego i Sądowego nr 35 z 2017 r., poz. 45586, oraz informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z rejestru przedsiębiorców dotyczącej skarżącej spółki, że 10 lutego 2017 r. w KRS-ie wykreślono wpisanego jako jedynego członka zarządu R. N., nie dokonując w to miejsce żadnego wpisu. Powyższe oznacza, że skarga do Sądu pierwszej instancji, wniesiona w grudniu 2018 r., została wniesiona przez jednostkę organizacyjną, która posiadała organ o składzie uniemożliwiającym jej działanie. Zgodnie bowiem z art. 200 § 1 i 2 k.s.h. spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością reprezentuje zarząd, który może się składać z jednego albo większej liczby członków.
W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji powinien był zastosować art. 58 § 1 pkt 5 i § 2 w zw. z art. 31 § 1 p.p.s.a., czyli wyznaczyć skarżącej spółce odpowiedni termin do uzupełnienia braków w zakresie składu zarządu i następnie, gdyby te braki nie zostały uzupełnione, odrzucić skargę. Brak w składzie zarządu w postaci nieobsadzenia zarządu jest bowiem usuwalny, gdyż co do zasady zarząd, jak wynika z art. 201 § 4 k.s.h., jest powoływany przez zebranie wspólników.
Zastosowanie w tych okolicznościach art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. było niedopuszczalne, gdyż w sprawie nie występował brak formalny skargi, lecz dalej idący brak po stronie skarżącej spółki, usuwany w innym trybie niż poprzez zastosowanie art. 49 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze NSA uznał, że zażalenie mimo błędnego uzasadnienia jest zasadne i stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
NSA na potrzeby dalszego postępowania wyjaśnia, że w przypadku, gdy skarżącym jest jednostka organizacyjna, która posiada organ o składzie uniemożliwiającym jej działanie, czynności niezbędne do usunięcia tego stanu rzeczy i związane z tym środki zaskarżenia podejmują osoby, które uznają, że są uprawnione do działania za skarżącą. Oznacza to, że podpisanie rozpoznanego zażalenia przez D. N. było dopuszczalne oraz że wyznaczenie skarżącej spółce odpowiedniego terminu do uzupełnienia braków w zakresie składu zarządu może być skierowane do R. N. lub D. N. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.