Postanowienie NSA z 22 stycznia 2016 r., II OZ 44/16

Wydany

22 stycznia 2016 r.

Sąd

r. Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 22 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 2483/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Skład

Sędzia NSA Paweł Miładowski przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 2483/15, odmówił A. R.wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie wymeldowania.

W uzasadnieniu Sąd I instancji, powołując się na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wskazał, że rozstrzygnięcie wynikające z zaskarżonej decyzji ma charakter ewidencyjny i potwierdza jedynie zaistniały stan faktyczny. Skutki decyzji o wymeldowaniu nie mają charakteru nieodwracalnego, decyzja ta nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw, tym samym nie może powodować skutków powołanych we wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Potwierdza jedynie, że stałe miejsce pobytu osoby, niezależnie od przyczyn zmiany tego miejsca, jest inne niż dotychczas. Ewentualne wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest więc w okolicznościach niniejszej sprawy bezpośrednim wynikiem wykonania takiej decyzji (por. postanowienia NSA: z 26 lutego 2014 r., II OZ 186/14; z 4 grudnia 2012 r., II OZ 1064/12). W ocenie Sądu, odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie pozbawi skarżącej prawa do przebywania w lokalu oraz do wypłaty należnych jej wkładów mieszkaniowych, jak argumentowała skarżąca. Przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie wystąpią więc, jako bezpośredni skutek wykonania decyzji, tym samym brak jest podstaw do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A. R., podnosząc te same argumenty, co we wniosku o wstrzymanie, a odnoszące się do kwestii zwrotu wkładów budowlanych i mieszkaniowych oraz prawa do zamieszkiwania w lokalu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wynika z tego, że przed sądem administracyjnym wymagane jest wykazanie czy może wystąpić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. To umożliwia sądowi administracyjnemu wstrzymanie wykonania decyzji.

W niniejszej sprawie Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że argumenty podniesione we wniosku nie dowodzą wystąpienia związku pomiędzy zaskarżoną decyzją, a przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania tej decyzji. We wniosku strona skarżąca nie przytoczyła okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Oczywiście zastosowanie przez sąd administracyjny tymczasowej ochrony z uwagi na indywidualny charakter sprawy może wymagać zbadania wniosku o wstrzymanie w całokształcie tej sprawy, ale w odniesieniu do tego czy w sprawie mogą zaistnieć przesłanki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie należy mieć na względzie przedmiot decyzji objętej wnioskiem o wstrzymanie wykonania. Otóż co do zasady ewidencja ludności służąca rejestrowaniu pobytu, ma charakter wyłącznie porządkowy, co oznacza, że zameldowanie nie jest związane z rozstrzyganiem uprawnień (praw przedmiotowych i podmiotowych) do lokalu (np. wzajemnych rozliczeń dotyczących wkładów budowlanych i mieszkaniowych), ani tym samym prawa do przebywania w nim. Jedynym kryterium rozstrzygającym o wymeldowaniu jest ustalenie przez właściwy organ faktu, czy obywatel polski opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się (art. 35 ustawy o ewidencji ludności). Związane jest to zatem z określonym stanem faktycznym, a nie prawnym.

Sąd I instancji prawidłowo zatem ocenił, że w tej sprawie wniosek o wstrzymanie dotyczy decyzji o wymeldowaniu, a więc orzeczenia, które stwierdza jedynie pewien stan faktyczny, zatem posiada jedynie charakter ewidencyjny (por. postanowienia NSA: z 26 lutego 2014 r., II OZ 186/14; z 4 grudnia 2012 r., II OZ 1064/12; z 2 października 2012 r., II OSK 2284/12; z 22 kwietnia 2015 r., II OZ 307/15; z 5 maja 2015 r., II OZ 374/15). Nie ma ona charakteru nieodwracalnego. Ponadto tego rodzaju rozstrzygnięcie nie pozbawia skarżącej ewentualnych praw do lokalu oraz ewentualnego roszczenia o wypłatę należnych jej wkładów związanych z konkretnym lokalem związanych z przeprowadzonym postępowaniem spadkowym po W. i G. R..

Z tych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.