Uzasadnienie
U Z A S A D N I E N I A
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1972/14 odrzucił zażalenie D. i M. W. na własne postanowienie z dnia 31 marca 2016 r., w sprawie ze skargi D. W., M. W., M. W. i J. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia.
Postanowienie to zostało wydane w następującym, wskazanym przez Sąd pierwszej instancji, stanie sprawy:
Postanowieniem z dnia 31 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie skarżących D. i M. W. na własne postanowienie z dnia 18 grudnia 2015 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. Zażalenie to zostało odrzucone z uwagi na to, że sporządziła je osoba nieuprawniona (art. 194 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Pismem z dnia 23 kwietnia 2016 r. D. i M. W. złożyli zażalenie na ww. postanowienie.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 5 maja 2016 r. D. W. i M. W. zostali wezwani do solidarnego uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez złożenie 6 egzemplarzy odpisów ww. zażalenia oraz do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego od ww. zażalenia w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Zarządzenia zostały doręczone w dniu 16 maja 2016 r.
Z informacji Oddziału Finansowo-Budżetowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2016 r. wynika, że do dnia 6 października 2016 r. w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie odnotowano wpłaty do niniejszej sprawy. Skarżący nie przysłali również odpisów przedmiotowego zażalenia.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedmiotowe zażalenie podlegało odrzuceniu jako pismo którego braków formalnych i fiskalnych strona nie uzupełniła, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a". W uzasadnieniu Sąd wskazał, że D. i M. W., mimo wezwania do uzupełnienia braków formalnych zażalenia (odpisów) oraz do uiszczenia wpisu od zażalenia, nie uzupełnili wskazanych wyżej braków. Zakreślony termin upłynął bezskutecznie z dniem 23 maja 2016 r. (poniedziałek).
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli D. i M. W., wyrażając swoje niezadowolenie.
Odpowiedź na zażalenie wnieśli J. W. i M. W. oświadczając, iż popierają zażalenie złożone przez D. i M. W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie jako przyczyny odrzucenia zażalenia D. i M. W. na postanowienie z dnia 31 marca 2016 r. Sąd pierwszej instancji podał: po pierwsze nieuzupełnienie, mimo wezwania, braków formalnych zażalenia w postaci jego odpisów, a po wtóre nieuiszczenie, mimo wezwania, opłaty od zażalenia.
Zgodnie z treścią art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Z akt sprawy nie wynika, by wnoszący zażalenie z dnia 23 kwietnia 2016 r. uiścili wymagany wpis. A zatem trafnie z tego powodu Sąd pierwszej instancji przedmiotowe zażalenie odrzucił. Dodać przy tym trzeba, że D. i M. W. w tej sprawie nie zostało przyznane prawo pomocy – Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OZ 356/15 oddalił zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 18 lutego 2015 r. o odmowie przyznania prawa pomocy. Zaś z akt sprawy nie wynika, by wezwanie do uiszczenia wpisu od zażalenia z dnia 23 kwietnia 2016 r. zostało D. i M. W. doręczone nieprawidłowo. Wprawdzie doręczenie wezwania miało miejsce w innej dacie niż wskazuje to Sąd w zaskarżonym postanowieniu, bo w dniu 27 maja 2016 r., jednakże powyższe nie ma wpływu na wynik sprawy, gdyż w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy – sprawdzono do dnia 6 października 2016 r. W treści zażalenia D. i M. W. także nie podnoszą, by wpis od zażalenia został uiszczony.
Powyższe jest zatem wystarczające do uznania, że zaszła przyczyna do odrzucenia zażalenia na postanowienie z dnia 31 marca 2016 r. na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. A zatem w tym zakresie zaskarżone postanowienie zasadniczo odpowiada prawu.
Odnosząc się zaś do kwestii nieuzupełnienia braków formalnych zażalenia dla porządku podnieść należy, że skarżący nie zostali wezwani do uzupełnienia braków zażalenia z dnia 23 kwietnia 2016 r. w postaci jego odpisów. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału VII Sądu pierwszej instancji z dnia 5 maja 2016 r. D. i M. W. zostali wezwani do uzupełnienia w tym zakresie braków zażalenia, ale z dnia 20 kwietnia 2016 r. A więc wezwanie co do przedłożenia odpisów zażalenia z dnia 23 kwietnia 2016 r. nie było prawidłowe. Jednakże wadliwość ta, co już wyżej wskazano, z uwagi na to, że nie była jedyną przyczyną odrzucenia zażalenia, nie mogła skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.