Uzasadnienie
Postanowieniem z 13 maja 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 540/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie odrzucił skargę Stowarzyszenia Mieszkańców [...] z siedzibą w W. (Stowarzyszenie) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w W. z [...] grudnia 2020 r., znak: [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
WSA w Warszawie uznał, że jak wynikać to ma z akt administracyjnych, w/w decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 11 stycznia 2021 r., wobec czego termin do wniesienia skargi upływał w dniu 10 lutego 2021 r. Skarga zaś została wniesiona 11 lutego 2021 r. (data stempla pocztowego - k. 14). Sąd pierwszej instancji z uwagi na powyższe stwierdził, że skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia i jako taka podlegała odrzuceniu.
Zażalenie na postanowienie o odrzuceniu zażalenia złożyło Stowarzyszenie, zastępowane przez adw. J. J. J., zaskarżając to orzeczenie w całości i wnosząc o uchylenie go w całości i nadanie biegu skardze. Skarżące Stowarzyszenie wnosi także o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Postanowieniu zarzuca się naruszenie art. 106 § 5 (przyjdzie uznać w kontekście posłużenia się takim skrótem przez sąd pierwszej instancji, iż chodzi żalącej się o ustawę z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa – uwaga Sądu) w zw. z art. 233 § 1 (w zażaleniu nie wskazano nazwy aktu normatywnego – uwaga Sądu) poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów skutkującej błędem w ustaleniach faktycznych, że decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego Stowarzyszenia w dniu 11 stycznia 2021 r., podczas gdy decyzja ta nie została w ogóle zaadresowana na adres pełnomocnika skarżącego. Skutkowało to nieprawidłowym uznaniem przekroczenia terminu wynikającego z art. 53 § 1 Ppsa i w konsekwencji naruszeniem art. 53 § 1 Ppsa wyrażającym się w nieprawidłowym odrzuceniem skargi.
Skarżące Stowarzyszenie wnosi o dokładne sprawdzenie w aktach dokumentów, z których wynika odbiór przesyłki zawierającej inkryminowaną decyzję w dniu [...] stycznia 2021 r. na okoliczność, że osoba odbierająca przesyłkę nie była przez pełnomocnika skarżącego Stowarzyszenia do tego upoważniona i nie odbyło się to w miejscu stanowiącym adres pełnomocnika skarżącego. Nadto wnosi o przeprowadzenie dowodów załączonych do zażalenia, a także z oświadczeń złożonych przez nią w uzasadnieniu zażalenia na tę okoliczność.
W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącego podnosi, że SKO w W. w ogóle nie wysłała przesyłki z zaskarżoną decyzją na jego adres kancelarii "ul. [...] lok. [...], [...]", tylko na błędny adres "ul. [...],[...]", pod którym żadnej działalności on nie prowadzi, ani nie mieszka w tym miejscu, jak również nie przebywa tam żadna osoba mająca upoważnienie do odbierania przesyłek w jego imieniu. Pełnomocnik skarżącego twierdzi, że z korespondencją zawierającą zaskarżoną decyzję zapoznał się dopiero 18 stycznia 2021 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest oczywiście uzasadnione.
Skargę na decyzję wnosi się do wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 Ppsa). Skarga wniesiona po terminie ustawowym podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa).
Zgodnie z art. 40 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735, K.p.a.) jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika.
Z akt administracyjnych sprawy, przesłanych wraz ze skargą, wynika, iż w postępowaniu przed organami administracyjnymi stronę skarżącą reprezentował pełnomocnik, będący adwokatem. W aktach znajduje się jego pełnomocnictwo, w odwołaniu i w innych pismach wskazywał on jako adres do doręczeń: "ul. [...],[...]", pod którym prowadzi kancelarię adwokacką. Mimo tego wskazania decyzja SKO w W. została nieprawidłowo wysłana na adres Stowarzyszenia, tj. "[...],[...]", wskazano w niej jedynie personalia pełnomocnika. Decyzję odebrał "M. B. (domownik)", poświadczając ten fakt swoim własnoręcznym podpisem.
Nie można zatem uznać, że została ona skutecznie doręczona pełnomocnikowi strony i że w dacie doręczenia rozpoczął bieg termin do wniesienia skargi na tę decyzję, przy jej doręczaniu naruszono bowiem art. 40 § 2 K.p.a. Okoliczności tych nie dostrzegł sąd wojewódzki, błędnie przyjmując, iż termin do wniesienia skargi należało obliczać od dnia 11 stycznia 2021 r.
Z tych względów za trafny należy uznać zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 53 § 1 Ppsa wyrażający się nieprawidłowym odrzuceniem skargi. Uzasadnia to uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 185 § 1 Ppsa w związku z art. 197 § 2 tej ustawy.
Odnosząc się do wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem przepisy art. 203 i 204 Ppsa, które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji. W tym zakresie zastosowanie ma ogólna reguła z art. 199 Ppsa.