Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 stycznia 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 462/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek skarżących H. i L. D. o wstrzymanie wykonania decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 9 czerwca 2004 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Słupska z dnia 13 kwietnia 2004 r., [...] o nakazie wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem samowolnie wybudowanej ulicy, poprzez zwiększenie promienia wyokrąglającego łuki na wylotach ulic bocznych do co najmniej 6 m oraz zwiększenie szerokości chodników do 2 m.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja ani utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie wywołują skutków, które powołali skarżący na poparcie swojego wniosku.
Pismem z dnia 18 stycznia 2005 r. skarżący wnieśli zażalenie, w którym podnieśli, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wydanie pozwolenia na użytkowanie, co z kolei pozwoli inwestorowi przeznaczyć "tą część drogi, która została zawężona (..) przeznaczyć np. na polepszenie warunków właścicielowi posesji przylegającej".
W odpowiedzi na zażalenie Gmina Miejska Słupsk, pismem z dnia 15 kwietnia 2005 r., wniosła o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, wskazując, że nakazane roboty budowlane mające doprowadzić inwestycje do stanu zgodnego z prawem zostały w całości wykonane. W załączeniu przedstawiono pismo Zarządu Dróg Miejskich w Słupsku, informujące o wykonaniu nałożonych przedmiotową decyzją obowiązków.
Pismem z dnia 20 maja 2005 r. skarżący H. i L. D. wnieśli o nieuwzględnianie pisma Gminy Miejskiej Słupsk, twierdząc, że na okoliczność wykonanych prac nie zostały przedstawione żadne dokumenty, a z przeprowadzonej przez nich wizji w terenie wynika, że pismo to nie zawiera treści prawdziwych, ponieważ wskazane roboty nie zostały wykonane w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest uzasadnione. Powołane w zażaleniu argumenty nie odnoszą się do treści decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 9 czerwca 2004 r., w przedmiocie nakazania wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem samowolnie wybudowanej ulicy. Skarżący, powołując się na kwestie związane z bezpieczeństwem użytkowników samowolnie wybudowanej drogi dojazdowej domagają się wstrzymania wykonania decyzji, której celem jest właśnie uzyskanie poprawy bezpieczeństwa użytkowników tej drogi. Decyzja nakazująca doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, przez usunięcie nieprawidłowości w procesie budowlanym, co do zasady nie może powodować ujemnych skutków. Prowadzi bowiem do pożądanego stanu zgodności wykonywanych prac budowlanych z prawem. W szczególności nie może spowodować negatywnych - nieodwracalnych skutków ani znacznej szkody po stronie skarżącej, która nie jest inwestorem prowadzonych robót.
Ponadto należy podkreślić, że Zarząd Dróg Miejskich w Słupsku, pismem z dnia 5 stycznia 2005 r., zgłosił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla Miasta Słupska wykonanie zakresu robót nałożonych decyzją z dnia 13 kwietnia 2004 r. W sprawie zachodziłaby podstawa do umorzenia postępowania w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (która została już wykonana), gdyby skarżący nie zakwestionowali zakresu wykonanych robót w piśmie z dnia 20 maja 2005 r., co wymaga zbadania przez Sąd w toku postępowania w sprawie ze skargi H. i L. D. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 9 czerwca 2004 r. Mając jednak na uwadze, że skarżący nie wykazali możliwości zaistnienia niebezpieczeństwa powstania znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, co jest warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia.
Z powyższych przyczyn, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 powołanej ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.