Uzasadnienie
Postanowieniem z 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 542/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie odrzucił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. (Wspólnota) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO lub Kolegium) w [...] z [...] grudnia 2020 r., znak: [...], w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.
W motywach powyższego postanowienia wskazano, że jak wynikać ma z akt administracyjnych, przedmiotowa decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 11 stycznia 2021 r., wobec czego termin do wniesienia skargi upływał w dniu 10 lutego 2021 r., skarga zaś została wniesiona 16 lutego 2021 r.
Sąd pierwszej instancji z uwagi na powyższe stwierdził, że skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia i jako taka podlegała odrzuceniu.
Zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi złożyła skarżąca Wspólnota reprezentowana przez adw. J. J. J., zaskarżając to orzeczenie w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości oraz nadanie biegu skardze. Skarżąca Wspólnota wnosi także o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Postanowieniu zarzuca się naruszenie art. 106 § 5 "p.p.s.a." (przyjdzie uznać w kontekście posłużenia się takim skrótem przez sąd pierwszej instancji, iż chodzi żalącej się o ustawę z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa – uwaga Sądu) w zw. z art. 233 § 1 (w zażaleniu nadpisano ręcznie niewyraźny skrót "kpc" – uwaga Sądu) poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów skutkującej błędem w ustaleniach faktycznych, że decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 11 stycznia 2021 r., podczas gdy decyzja ta nie została w ogóle zaadresowana na adres pełnomocnika skarżącej Wspólnoty, skutkujące nieprawidłowym uznaniem przekroczenia terminu wynikającego z art. 53 § 1 Ppsa i w konsekwencji naruszeniem art. 53 § 1 Ppsa wyrażającym się nieprawidłowym odrzuceniem skargi.
Skarżąca wnosi o dokładne sprawdzenie w aktach dokumentów, z których wynika odbiór przesyłki w dniu 11 stycznia 2021 r. na okoliczność, że osoba odbierająca przesyłkę nie była przez pełnomocnika skarżącej do tego upoważniona i nie odbyło się to w miejscu stanowiącym adres pełnomocnika skarżącej. Nadto wnosi o przeprowadzenie dowodów załączonych do zażalenia, a także z oświadczeń złożonych przez nią w uzasadnieniu zażalenia na tę okoliczność.
W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącej podnosi, że SKO w W. w ogóle nie wysłała przesyłki z decyzją na jego adres kancelarii "ul. [...] lok. [...],[...]", tylko na błędny adres "ul. [...],[...]", pod którym żadnej działalności on nie prowadzi, ani nie mieszka w nim, jak również nie przebywa tam żadna osoba mająca upoważnienie do odbierania przesyłek w imieniu pełnomocnika skarżącej. Pełnomocnik skarżącej twierdzi, że z decyzją zapoznał się dopiero 18 stycznia 2021 r., co oznacza, że skargę wniósł w terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest oczywiście uzasadnione.
Skargę na decyzję wnosi się do wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 Ppsa). Skarga wniesiona po terminie ustawowym podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa).
Zgodnie z art. 40 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735, K.p.a.) jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika.
Z akt sprawy, przesłanych wraz ze skargą wynika, iż w postępowaniu przed organami administracyjnymi stronę skarżącą reprezentował pełnomocnik, będący adwokatem. W aktach znajduje się jego pełnomocnictwo. W odwołaniu i w innych pismach wskazał on jako adres: "ul. [...] lok. [...],[...]", pod którym prowadzi kancelarię adwokacką.
Mimo tego wskazania decyzja SKO w [...] została wysłana na adres "[...],[...]", wskazano w niej jedynie personalia pełnomocnika. Decyzję odebrał "M.B.", poświadczając ten fakt swoim własnoręcznym podpisem, zaś doręczyciel odnotował na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, że jest to osoba posiadająca upoważnienie do odbioru korespondencji. W tych okolicznościach nie można zatem uznać, że została ona skutecznie doręczona pełnomocnikowi strony i że w dacie doręczenia rozpoczął bieg termin do wniesienia skargi na tę decyzję, przy jej doręczaniu naruszono bowiem art. 40 § 2 K.p.a.
Z tych względów za trafny należy uznać zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 53 § 1 Ppsa wyrażający się nieprawidłowym odrzuceniem skargi.
Uzasadnia to uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 185 § 1 Ppsa w związku z art. 197 § 2 tej ustawy.
Odnosząc się do wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem przepisy art. 203 i 204 Ppsa, które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.