Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 października 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 18 marca 2004 r., w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce nr 2039 w Starym Sączu. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazali w sposób jednoznaczny, że jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący D. i M. B. podnieśli ponownie, że objęty decyzją budynek gospodarczy jest w rzeczywistości ubikacją, która służy im jako użytkownikom budynku mieszkalno-usługowego na wskazanej, w skarżonej decyzji, działce. Budynek jako taki spełnia dla skarżących ważną funkcję toteż trudne do wyobrażenia jest jego usunięcie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie ma usprawiedliwione podstawy.
Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzą wspomniane już okoliczności. Ciężar dowodu w zakresie ich wykazania, spoczywa na wnioskodawcy. Argumentacja zawarta we wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji wskazywała, że w stosunku do skarżących groźba znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków jest oczywiście zasadna. Likwidacja budynku służącego jako ubikacja dla skarżących naraziłaby ich na poważne niedogodności potęgowane podeszłym wiekiem i złym stanem zdrowia. Rozbiórki przedmiotowego obiektu dodatkowo nie usprawiedliwia również fakt, iż skarżący nie wykazują wysokich dochodów (łączne świadczenia z tytułu renty obojga skarżących wynosi 1285 zł), stąd należy oczekiwać, iż powstała z tego tytułu szkoda byłaby znaczna i nadzwyczaj trudna do odwrócenia dla wnioskodawców.
Z uwagi na podniesione w zażaleniu argumenty należy uznać, że rozpatrujący wniosek Sąd I instancji nie dokonał dostatecznie szerokiej analizy zebranych w sprawie dokumentów, która pozwoliłaby na prawidłową ocenę wystąpienia okoliczności o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 185 w zw z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.