Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] października 2013 r., nr [...] nakazująca inwestorowi – J. F. - rozbiórkę obiektu gastronomicznego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...], – przed bramą główną Ogrodu Zoologicznego w C. - będącej w użytkowaniu wieczystym [...] S.A. w.
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek podniesiono, że wykonanie decyzji doprowadzić może do wyrządzenia znacznej szkody i jednocześnie skutków niemożliwych do odwrócenia. Na podstawie zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 6 lutego 2014 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do umotywowania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że wniosek ten nie został należycie uzasadniony.
W piśmie procesowym z dnia 25 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że w sprawie zachodzą obie przesłanki wymienione w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.). Zdaniem pełnomocnika strony, w przypadku uwzględnienia apelacji przez Sąd Okręgowy w Katowicach w sprawie o sygn. akt [...]"decyzja o braku zgody na legalizację budowy przestanie obowiązywać" (z akt administracyjnych sprawy wynika, że apelacja została wniesiona od wyroku Sądu Rejonowego w Bytomiu z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt [...] oddalającego powództwo J. F. o ustalenie istnienia pomiędzy powodem a [...] S.A. w C. stosunku prawnego w postaci umowy dzierżawy).
Dalej pełnomocnik podniósł, że w przypadku usunięcia obiektu budowlanego, do czasu rozpoznania sprawy przez sąd cywilny, w okresie od rozbiórki do posadowienia nowego obiektu i rozpoczęcia działalności gospodarczej z nim związanej skarżący nie będzie czerpał zysków z tej działalności, co spowoduje powstanie po jego stronie znacznej szkody. Odnosząc się do przesłanki trudnych do odwrócenia skutków pełnomocnik wskazał, że wobec stanowiska [...] S.A. w C. nawet w przypadku uwzględnienia apelacji ponowna zabudowa spornego terenu byłaby utrudniona, w konsekwencji niezbędne byłoby złożenie pozwu o wydanie nieruchomości.
Postanowieniem z dnia 10 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek J. F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie z uwagi na brak wykazania prawdopodobieństwa wystąpienia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak wskazał Sąd, w przypadku pierwszej przesłanki strona zobowiązana jest skonkretyzować szkodę grożącą jej na skutek wykonania aktu, aby możliwie było ustalenie, czy jest to szkoda znaczna w tym znaczeniu, że rozmiary szkody są większe niż zwykle powstające w przypadku wykonania aktów tego rodzaju.
Natomiast pełnomocnik strony powołał się tutaj jedynie na bliżej nieokreślone zyski z działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego, jednak nie znając rozmiarów tej działalności Sąd nie może stwierdzić, czy ewentualna szkoda z tego tytułu byłaby znacząca. Powołując się na utratę zysków należałoby zatem uprawdopodobnić, przedstawiając również stosowne dokumenty, że strona osiąga zyski z prowadzonej działalności, a dla oceny rozmiaru grożącej szkody – oszacować ich wysokość we wskazanym we wniosku okresie.
Przechodząc do drugiej przesłanki Sąd wskazał, że okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., muszą być wykazane w sposób realny, a nie na zasadzie przypuszczenia. Powołując się na tę przesłankę pełnomocnik wskazał na ewentualne uniemożliwianie przez użytkownika wieczystego gruntu oraz zatrudniane przez niego służby ochroniarskie ponownej zabudowy terenu w przypadku pozytywnego rozpoznania apelacji i przesądzenia istnienia umowy dzierżawy pomiędzy skarżącym a [...] S.A. w C. W opinii Sądu, wnioski pełnomocnika skarżącego są jedynie przypuszczeniami co do zachowania użytkownika wieczystego w przyszłości. Co prawda podmiot ten jest w sporze ze skarżącym, jednak założenie, że nie będzie on respektował prawomocnych orzeczeń sądów nie znajduje uzasadnienia. Podkreślenia wymaga nadto, że rozbiórka tego typu obiektu budowlanego, jak będący przedmiotem sprawy, z uwagi na jego konstrukcję, nie spowoduje zdaniem Sądu trudnych do odwrócenia skutków, trudności takich nie wskazywał również pełnomocnik strony w uzasadnieniu wniosku.
Na powyższe postanowienie J. F. wniósł zażalenie, zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. polegające na uznaniu, że nie uprawdopodobniono wniosku. W uzasadnieniu zażalenia skarżący powtórzył, co do zasady, argumenty zawarte w piśmie procesowym z dnia 25 lutego 2014 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06). Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide: postanowienie NSA z 8 listopada 2006 r., II FZ 666/06).
Mając powyższe na uwadze, należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że skarżący nie wykazał w przekonujący sposób, iż wykonanie zaskarżonej decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Zasadnie Sąd I instancji nie uwzględnił argumentów pełnomocnika skarżącego, powołującego się na utratę ewentualnych zysków z prowadzonej działalności gospodarczej - w sytuacji, gdy rozmiar tej działalności i związane z tym przychody nie zostały dokładnie określone ani poparte stosownymi dokumentami, co z kolei uniemożliwiło Sądowi ocenę rozmiaru grożącej skarżącemu szkody, w szczególności w kontekście ustalenia jej znacznego charakteru, o czym stanowi przepis art. 61 § 3 p.p.s.a.
Sąd I instancji trafnie także zauważył, że okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., muszą być wykazane w sposób realny, a nie na zasadzie przypuszczenia (vide: postanowienie NSA z 29 marca 2012 r., I OZ 204/12, CBOSA). Z tego względu, za nieskuteczne należało uznać powoływanie się skarżącego na hipotetyczne, przyszłe okoliczności, które miałyby polegać na uniemożliwieniu przez użytkownika wieczystego gruntu - [...] S.A. w C. - ponownej zabudowy terenu. Ponadto, zasadnie podkreślił Sąd I instancji, że również z uwagi na konstrukcję obiektu, jego rozbiórka nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków.
W takiej sytuacji należało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 marca 2014 r. wniosek J. F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] października 2013 r., w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego – nie naruszył przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. – trafnie przyjmując, że w okolicznościach niniejszej sprawy, brak było uzasadnionych podstaw do jego uwzględnienia.
Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.