Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił postanowienie tego Sądu z dnia 26 lutego 2016 r. o sprostowaniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 stycznia 2016 r. w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz odmówił sprostowania powołanego postanowienia z dnia 18 stycznia 2016 r. w sprawie ze skargi P. D. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonywania robót budowlanych.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na wniosek skarżącego, postanowieniem z dnia 18 stycznia 2016 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej przez P. D. decyzji w części, która obejmuje uchylenie decyzji Starosty P. z dnia [...] sierpnia 2015 r. i umorzenie postępowania w sprawie zgłoszenia zamiaru rozbiórki zespołu murowanych garaży oznaczonych numerami [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], znajdującego się na działce nr [...], położonej w P., gm. K. Sąd podał, iż mając na uwadze, że garaż skarżącego nr [...] tworzy konstrukcyjnie nierozłączną całość z zespołem murowanych parterowych garaży od numeru [...] do [...] oraz od numeru [...] do [...], w celu uniknięcia następstw, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., wstrzymaniu wykonania winna podlegać decyzja organu odwoławczego, w części umożliwiającej rozbiórkę całego zespołu garażowego o powołanych numerach.
Sąd wskazał, iż pismem z dnia 31 stycznia 2016 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o sprostowanie ww. orzeczenia w oznaczeniu numeracji zespołu garażowego, którego rozbiórka podlegała wstrzymaniu wykonania. Wyjaśnił, że jego garaż nr [...] należał do kompleksu garaży od numeru [...] do [...]. Umiejscowienie garażu przedstawił na załączonej dokumentacji fotograficznej oraz zaznaczył na mapce. Stwierdził, że nie wie, jakim numerem został oznaczony przez inwestora jego garaż oraz kompleks, w którym się garaż znajduje, dlatego wnosi o sprostowanie postanowienia w ten sposób, aby obejmowało wstrzymanie wykonania rozbiórki jego garażu. Organ zobowiązany do ustosunkowania się do ww. wniosku wskazał, że oznaczenie garażu skarżącego nr [...] wynika z decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego wydanej w dniu [...] sierpnia 1997 r. udzielającej pozwolenia na budowę zespołu garaży samochodowych, na działce nr [...], położonej w P., gm.
K. Zgodnie z przedstawionym przez inwestora planem sytuacyjnym, garaż skarżącego oznaczony został numerem [...] ([...]). Ten plan sytuacyjny umiejscowienia poszczególnych garaży stanowił podstawę wydania zaskarżonej decyzji.
Następnie Sąd zaznaczył, iż uwzględniając ww. stanowisko skarżącego oraz wyjaśnienia organu, Sąd postanowieniem z dnia 26 lutego 2016 r. sprostował z urzędu wyżej wskazane postanowienie z dnia 18 stycznia 2016 r. w ten sposób, że w jego sentencji w wersie 17 i 18 od góry w miejsce "oznaczonych numerami [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]," wpisać "oznaczonych numerami [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]," oraz w jego uzasadnieniu, na stronie 3 w wersie 33 i 34 od góry, w miejsce "garażu murowanego skarżącego nr [...]" wpisać "garażu murowanego skarżącego nr [...]", na stronie 4 w wersie 17 od góry w miejsce "garaż skarżącego nr [...]" wpisać "garaż skarżącego nr [...]" oraz w wersie 19 w miejsce "od numeru [...] do [...] oraz od numeru [...] do [...]" wpisać "od numeru [...] do numeru [...]". W uzasadnieniu ww. postanowienia Sąd wyjaśnił, że wskazane przez organ miejsce posadowienia garażu skarżącego, odpowiada miejscu posadowienia garażu na mapce sytuacyjnej załączonej do wniosku skarżącego o sprostowanie postanowienia z dnia 18 stycznia 2016 r., tak więc garaż określony numerem [...], ma według numeracji przyjętej w zaskarżonej decyzji – numer [...].
Po rozpoznaniu zażalenia [...] sp. z o.o. z/s w S. na postanowienie z dnia 26 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 marca 2016 r., na podstawie art. 156 § 1 oraz art. 195 § 2 p.p.s.a., uchylił postanowienie z dnia 26 lutego 2016 r. oraz odmówił sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2016 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż rektyfikacja postanowienia Sądu z dnia 18 stycznia 2016 r. prowadziła w istocie do sprostowania okoliczności faktycznych, przyjętych przez Sąd przy rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, które miały wpływ na sposób rozpoznania tego wniosku. Tego rodzaju ingerencja w treść orzeczenia w rzeczywistości zmienia to postanowienie co do istoty.
Tym samym zmiany, których domaga się skarżący, nie stanowiły sprostowania oczywistej omyłki, ale dotyczyły merytorycznej treści postanowienia, co należy uznać za niedopuszczalne w świetle art. 156 § 1 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł P. D., domagając się jego uchylenia w całości oraz zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania zażaleniowego.
Odpowiedź na zażalenie złożyła [...] sp. z o.o. z/s w S., wnosząc o oddalenie zażalenia oraz zasądzenie na rzecz uczestnika kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 156 § 2 p.p.s.a., Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Zgodnie zaś z art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawidłowo zastosował przepis art. 195 § 2 p.p.s.a. i uchylił postanowienie tego Sądu z dnia 26 lutego 2016 r. o sprostowaniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 stycznia 2016 r. w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz odmówił sprostowania w/w postanowienia z dnia 18 stycznia 2016 r. W istocie bowiem sprostowane fragmenty sentencji oraz uzasadnienia postanowienia nie podlegają zakwalifikowaniu jako niedokładności, błędy pisarskie lub inne oczywiste omyłki pisarskie, o których mowa w art. 156 § 2 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, iż nieprawidłowości tam wskazane, aby mogły podlegać sprostowaniu, muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania.
W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji badając zasadność wniosku o sprostowanie postanowienia z dnia 18 stycznia 2016 r. nie ograniczył się jedynie do analizy treści wydanego postanowienia pod kątem dostrzeżenia wskazanych omyłek, ale zarządzeniem z dnia 2 lutego 2016 r. zobowiązał organ do ustosunkowania się do wniosku skarżącego poprzez jednoznaczne wskazanie i udokumentowanie miejsca posadowienia oraz numeracji garażu należącego do skarżącego, objętego przedmiotem zaskarżonej decyzji. Czynności podjęte przez Sąd wykluczają zatem kwalifikację wskazanych we wniosku nieścisłości jako bezspornych, niebudzących wątpliwości.
Istotne jest, iż sprostowanie oczywistych omyłek pisarskich nie może prowadzić do zmiany ustaleń stanu faktycznego. Zastrzeżenia w tym zakresie podlegają kontroli sądowej jedynie wskutek złożenia odpowiedniego środka zaskarżenia. Tymczasem uwzględnienie wniosku skarżącego o sprostowanie postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie określenia numeracji garażu skarżącego oraz numeracji kompleksu garaży, w których znajduje się ten garaż, miałoby wpływ na poczynione przez Sąd ustalenia faktyczne, wykraczałoby zatem poza ramy instytucji uregulowanej w art. 156 § 2 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego, ponieważ przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości orzeczenia zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. przyznają stronie prawo do zwrotu kosztów w postępowaniu kasacyjnym wszczętym skargą kasacyjną od orzeczenia sądu pierwszej instancji oddalającego lub uwzględniającego skargę. Tylko w tych przypadkach, na podstawie art. 209 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny jest obowiązany do zamieszczenia z urzędu w orzeczeniu rozstrzygnięcia o kosztach.