Postanowienie NSA z 10 maja 2006 r., II OZ 445/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 10 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. i J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Kr 1406/05 wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 21 października 2005 r., znak: [...] w przedmiocie zastrzeżeń do projektu budowlanego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę w tym zakresie przekazać do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.

Skład

Sędzia NSA Jerzy Bujko przewodniczący

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględnił wniosek A. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, zawarty w jego skardze na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 21 października 2005 r., podtrzymującą w mocy decyzję Starosty Tatrzańskiego z dnia 8 lipca 2005 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. oraz J. G. pozwolenia na przebudowę i rozbudowę istniejącego budynku usługowego na budynek usługowo-mieszkalny w zabudowie mieszkaniowej na działce nr ewid. [...], ul. Wierch Olszański w Bukowinie Tatrzańskiej. W bezpośrednim sąsiedztwie tej nieruchomości znajduje się drewniany dom skarżącego A. B..

Uzasadniając swoje postanowienie Sąd stwierdził, że przed rozpoznaniem sprawy na rozprawie nie można przesądzić o zasadności zaskarżonej decyzji, a niewstrzymanie jej mogłoby spowodować znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki. Z tych przyczyn na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono o wstrzymaniu decyzji organu II instancji.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli inwestorzy M. i J. G., wobec których zaskarżona decyzja została wydana. Wnieśli oni o zmianę bądź uchylenie skarżonego postanowienia. W obszernym uzasadnieniu swojego odwołania inwestorzy podnieśli kwestię wiarygodności argumentów, na podstawie których Sąd I instancji uwzględnił wniosek skarżącego A. B. o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Dodatkową wątpliwość według żalących się budziło krótkie i nie dające możliwości polemiki stanowisko Sądu, który ograniczył swoje uzasadnienie do stwierdzenia, że brak wstrzymania stwarza możliwość spowodowania znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków po stronie wnioskodawcy. Zdaniem skarżących wyjątki od zasady, że wniesienie skargi nie wstrzymuje zaskarżonej decyzji "należy wykładać ściśle", czego Sąd w niniejszej sprawie nie uczynił.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie posiada usprawiedliwione podstawy.

Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z treści tego przepisu wynika, że sąd administracyjny ma możliwość oceny, czy przesłanki w postaci niebezpieczeństwa powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków rzeczywiście istnieją po stronie wnioskodawcy.

Zauważyć należy, że uzasadnienie Sądu nie odnosi się w żaden sposób do kwestii czy wstrzymanie wykonania decyzji organu II instancji, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej skarżącym inwestorom pozwolenia na budowę wyklucza szkodliwe następstwa mogące pojawić się po ich stronie. Wstrzymanie aktu jest instytucją wyjątkową, która nie podlega wykładni rozszerzającej. Narzucany przez ustawodawcę rygor w stosowaniu instytucji regulowanej tym przepisem oznacza, iż rozpoznający w tym przedmiocie wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien był uzasadnić swoją decyzję rozważając interesy obu stron postępowania. Tymczasem w postanowieniu z dnia 24 lutego 2006 r. Sąd stanowiska swojego nie uzasadnił, powtarzając jedynie brzmienie wspomnianego wyżej przepisu w zakresie przesłanek do jego zastosowania tj. niebezpieczeństwa znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Wstrzymując wykonanie decyzji Sąd winien był konkretnie wskazać na czym polega możliwość powstania powyższych zagrożeń. Wiąże się z tym problem wykazania przez stronę przesłanek do wydania żądanego postanowienia a więc co najmniej uwiarygodnienia faktów wskazanych we wniosku o wstrzymanie. Uwzględniając wniosek sporządzony w omawianej sprawie Sąd nie poparł swoich ustaleń dostateczną analizą przyjmując, za pewne argumenty przytoczone przez wnioskodawcę.

Nadto należy wziąć pod uwagę powoływaną w zażaleniu instytucję kaucji uregulowaną w art. 35 a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane Dz.U.z 2003 r Nr.207, poz. 2016 ze zm.), którą inwestor ma możliwość zabezpieczenia swoich roszczeń z powodu wstrzymania wykonania decyzji. Możliwość złożenia wniosku w tej kwestii daje inwestorowi możliwość ochrony jego interesów, zwłaszcza w wypadku zupełnej bezzasadności skargi sądowoadministracyjnej lub też skargi składanej wyłącznie w celu opóźnienia realizacji zamierzenia inwestycyjnego (Z. Cieślik Komentarz do art.35(a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane -Dz.U.00.106.1126).

Brak analizy, jaką zobowiązany był przeprowadzić rozpoznający wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny skutkował, pominięciem następstw wstrzymania decyzji dla jej adresatów. Należy natomiast stwierdzić, że wstrzymywanie realizacji decyzji o pozwoleniu na budowę ze swojej natury rodzi już poważne ujemne skutki dla inwestora. Łączy się ono zazwyczaj z ze znacznym okresem oczekiwania na wznowienie robót budowlanych oraz stratami wywołanymi przez zaciągnięcie zobowiązań finansowych jak też strat spowodowanych niszczeniem materiałów budowlanych. Są to okoliczności jakie Sąd powinien był wziąć pod uwagę rozpoznając wniosek wnoszącego skargę wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej A. B..

Z powyższych względów skarżone postanowienie należało uznać za nieuzasadnione i orzec jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.