Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 lutego 2016 r., sygn. akt IV SO/Wa 58/15 oddalił wniosek Stowarzyszenia [...] o wymierzenie grzywny Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska za nieprzekazanie kompletnych akt administracyjnych.
Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 2928/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Stowarzyszenia [...] (dalej zwane "Stowarzyszeniem") na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia.
Stowarzyszenie wnioskiem z dnia 23 listopada 2015 r. zwróciło się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie grzywny, w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a., Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska za nieprzekazanie kompletnych akt administracyjnych w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2928/15.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że organ administracji przekazał akta administracyjne w sposób wybiórczy.
W odpowiedzi na wniosek Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jego oddalenie wskazując, iż przekazane akta są kompletne i wystarczające do rozpoznania skargi Stowarzyszenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zgodnie z art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej zwanej "p.p.s.a.", w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 wyżej wskazanej ustawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ww. ustawy.
Stosownie zaś do art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.
Sąd wskazał, że wymierzenie grzywny, o której mowa powyżej, jest środkiem dyscyplinująco-represyjnym, mającym na celu doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku przekazania skargi. Podkreślił, że zastosowanie tego środka nie jest obligatoryjne, ponieważ przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. wyraźnie wskazuje, że "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny. Oznacza to potrzebę uwzględnienia przez sąd wszystkich okoliczności sprawy, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązku (...) oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 259).
Z akt sądowych sprawy o sygn. IV SA/Wa 2928/15 wynika, że skarga Stowarzyszenia na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2015 r. wpłynęła do organu 24 sierpnia 2015 r. Natomiast organ przekazał Sądowi skargę wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę w dniu 23 września 2015 r.
W świetle powyższego Sąd stwierdził, że organ administracji wypełnił w terminie ciążący na nim obowiązek wynikający z art. 54 § 2 p.p.s.a. Tym samym podstawowy cel, jakim jest przekazanie dokumentów do Sądu został zrealizowany. Sąd rozpoznał również sprawę na posiedzeniu niejawnym 21 października 2015 r. i odrzucił skargę Stowarzyszenia. Zatem posiadał niezbędne akta do rozpoznania powyższej sprawy.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że wniosek Stowarzyszenia o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.
Na powyższe postanowienie Stowarzyszenie złożyło zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i realizację wniosku, a także rozpoznanie sprawy na posiedzeniu jawnym.
W uzasadnieniu zażalenia Stowarzyszenie wskazało, że w jego ocenie Sąd nie dysponował całością akt sprawy. W ocenie wnioskodawcy wyjaśnienia wymaga stwierdzenie o posiadaniu akt niezbędnych do rozpoznania sprawy. Podniosło, że ustawa nie przewiduje tzw. niezbędnego zakresu akt do rozpoznania sprawy, a zarazem wybiórczego przekazywania akt.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Jak stanowi art. 54 § 2 p.p.s.a., organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.
W myśl art. 62 pkt 1 p.p.s.a., przewodniczący wydziału lub wyznaczony sędzia zarządza skompletowanie akt niezbędnych do rozpoznania sprawy, a w razie potrzeby także innych dowodów.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że organ administracji publicznej ma obowiązek przekazać sądowi całość akt sprawy potrzebnych do rozpoznania sprawy. Jeśli z obowiązku tego organ się nie wywiąże, sąd wzywa organ do uzupełnienia akt przez nadesłanie ich brakujących elementów. Stosownie zaś do art. 112 p.p.s.a., w razie uchylania się organu od zastosowania się do postanowienia sądu lub zarządzenia przewodniczącego podjętych w toku postępowania i w związku z rozpoznaniem sprawy, sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Jak wynika z akt sądowych sprawy o sygn. IV SA/Wa 2928/15, skarga Stowarzyszenia na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2015 r. wpłynęła do organu 24 sierpnia 2015 r. Natomiast organ przekazał Sądowi skargę wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę w dniu 23 września 2015 r., a zatem w terminie określonym w art. 54 § 2 p.p.s.a.
Skarżące Stowarzyszenie podnosi, że organ nie przekazał Sądowi całości akt administracyjnych sprawy. Wobec tego, należy zauważyć, że przedmiotem skargi jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2015 r., którym organ utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] maja 2015 r., odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia RDOŚ w G. z dnia [...] grudnia 2014 r. o podjęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej [...] w Gminach B. oraz T. wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą. Wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę organ przekazał sądowi akta administracyjne w postaci 2 teczek, w tym wybrane akta postępowania prowadzonego przez RDOŚ w G. (kopie poświadczone za zgodność z oryginałem), według spisu umieszczonego w odpowiedzi na skargę z dnia 22 września 2015 r. Jednocześnie w odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że "nie jest zasadne przekazywanie całości akt postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które są niezbędne do dalszego procedowania przez RDOŚ w G., celem zakończenia postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przedmiotem kontroli jest jedynie formalna możliwość wszczęcia postępowania nieważnościowego względem postanowienia RDOŚ w G. o podjęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie zaś okoliczności jego wydania".
Wobec przekazania skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy w ustawowym terminie, należało podzielić stanowisko Sądu I instancji, że organ administracji wypełnił ciążący na nim obowiązek wynikający z art. 54 § 2 p.p.s.a. Tym samym podstawowy cel, jakim jest przekazanie dokumentów do Sądu został zrealizowany. Do Sądu należy zaś ocena, czy nadesłane akta są kompletne, tj. niezbędne do rozpoznania sprawy. W niniejszej sprawie nie bez znaczenia jest okoliczność, że wobec skierowania skargi na posiedzenie niejawne i jej odrzucenia postanowieniem z dnia 21 października 2015 r., nie istniała potrzeba weryfikacji kompletności akt administracyjnych sprawy, Sąd nie rozpoznawał bowiem sprawy merytorycznie. Podkreślenia natomiast wymaga, że w razie uznania, że przekazane akta sprawy są niekompletne, Sąd może wezwać organ do nadesłania całości akt sprawy, a w razie uchylania się organu od zastosowania się do wezwania w tym zakresie, zastosować art. 112 p.p.s.a. i orzec o wymierzeniu organowi grzywny. W niniejszej sprawie, wobec skierowania sprawy na posiedzenie niejawne i wydania orzeczenia odrzucającego skargę, taka potrzeba nie zaistniała, a Sąd dysponował niezbędnymi aktami do rozpoznania sprawy.
Odnosząc się zaś do wniosku o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu jawnym, wyjaśnić należy, że stosownie do art. 197 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zażalenia na posiedzeniu niejawnym. Skierowanie sprawy na posiedzenie jawne i wyznaczenie rozprawy w sytuacji, gdy sprawa co do zasady podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym (art. 90 § 2 p.p.s.a.) jest jedynie uprawnieniem sądu. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie ma potrzeby rozpoznania zażalenia na rozprawie.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.
----------------------- 6