Postanowienie NSA z 12 maja 2017 r., II OZ 445/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 12 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. i J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 235/17 o odrzuceniu skargi

Sprawa

w sprawie ze skargi A. K. i J. K. na uchwałę Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia [...] czerwca 2013 r., Nr [...] w przedmiocie podziału Województwa Zachodniopomorskiego na obwody łowieckie postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński przewodniczący

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 235/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę A. K. i J. K. (dalej jako skarżący) na uchwałę Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia [...] czerwca 2013 r., Nr [...] w przedmiocie podziału Województwa Zachodniopomorskiego na obwody łowieckie.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd zwrócił uwagę na możliwość zaskarżania uchwał jednostek samorządu terytorialnego do sądu administracyjnego w trybie i na warunkach określonych w art. 90 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 486 ze zm.). Sąd wskazał, że termin do zaskarżenia ww. uchwał określa art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako P.p.s.a), według którego skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skargę w niniejszej sprawie strona powinna wnieść najpóźniej z upływem sześćdziesiątego dnia, licząc od daty wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jeżeli odpowiedź na to wezwanie nie została udzielona przez organ tej jednostki samorządu terytorialnego.

Sąd podkreślił, że skoro Sejmik Województwa Zachodniopomorskiego został wezwany przez skarżących, reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika, do usunięcia naruszenia prawa w piśmie z dnia 7 października 2016 r., które wpłynęło do organu w dniu 14 października 2016 r., a Sejmik Województwa Zachodniopomorskiego udzielił odpowiedzi na ww. wezwanie w piśmie z dnia 13 grudnia 2016 r., która jednak została doręczona pełnomocnikowi skarżących dopiero w dniu 2 stycznia 2017 r., to datą, od której należało liczyć termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie był dzień złożenia przez skarżących wezwania do usunięcia naruszenia prawa, której to czynności skarżący dokonali w dniu 14 października 2016 r.

W oparciu o treść art. 53 § 2 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że skargę na uchwałę należało wnieść najpóźniej z upływem sześćdziesiątego dnia, licząc od dnia 14 października 2016 r., tj. w dniu 13 grudnia 2016 r. Tymczasem skarga do Sądu na wyżej wymienioną uchwałę została złożona przez skarżących dopiero w dniu 31 stycznia 2017 r. Sąd podkreślił, że na rozstrzygnięcie sprawy nie miał wpływu fakt, że organ udzielił skarżącym odpowiedzi na ich wezwanie z dnia 14 października 2016 r., bowiem została ona im doręczona już po upływie terminu sześćdziesięciu dni, liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Wobec powyższego Sąd uznał, że wniesienie skargi A. K. i J. K. nastąpiło z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 P.p.s.a., a tym samym z mocy art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. skarga taka podlegała odrzuceniu.

Zażalenie od powyższego postanowienie złożyli skarżący, wnosząc o jego uchylenie a w całości.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 2 oraz art. 53 § 2 P.p.s.a. polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że termin do wniesienia skargi na uchwałę minął z upływem sześćdziesiątego dnia liczonego od wpływu wezwania skarżących do usunięcia naruszenia prawa, w sytuacji gdy termin 60 dni na wniesienie skargi obowiązuje wyłącznie w sytuacji nie udzielenia odpowiedzi, natomiast w niniejszej sprawie uchwała o nr [...] Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego stanowiąca odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zapadła z dniem 13.12.2016 r., a więc na dzień przed upływem 60 dniowego terminu do wniesienia skargi w przypadku nieudzielenia odpowiedzi, co skutkuje koniecznością przyjęcia, że termin na wniesienie skargi w niniejszej sprawie rozpoczął bieg od daty doręczenia tej uchwały, jako odpowiedzi.

W uzasadnieniu skarżący przywołali treść art. 53 § 2 P.p.s.a. i wskazali, że z przepisu tego wbrew stanowisku Sądu nie wynika, aby termin sześćdziesięciodniowy od daty wezwania powiązany był z doręczeniem odpowiedzi udzielonej przez organ na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Przepis stanowi bowiem wyłącznie o udzieleniu odpowiedzi w terminie 60 dni od daty wezwania nie zastrzegając jednocześnie, że doręczenie tej odpowiedzi też musi nastąpić w tym właśnie terminie. Pełnomocnik skarżących, dowodzi, wskazując na orzecznictwo (postanowienia NSA z dnia 3 grudnia 2013 sygn. akt II GSK 2231/13 oraz z dnia 25 września 2013 r. sygn. akt II GSK 1766/14), iż wobec udzielenia przez wezwany do usunięcia naruszenia prawa organ - Sejmik Województwa Zachodniopomorskiego odpowiedzi na wezwanie w dniu 13 grudnia 2016 r. tj. w czasie biegu sześćdziesięciodniowego terminu przestał on w niniejszym przypadku być przedmiotowy. Termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu doręczenia tej odpowiedzi pełnomocnikowi skarżących. Skarga zatem została wniesiona w terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Wskazać należy, że ww. przepis wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi. Pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa i wynosi on trzydzieści dni, a liczony jest od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie. Z kolei drugi termin dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i wynosi sześćdziesiąt dni, zaś liczony jest od dnia wniesienia przez stronę wezwania do organu.

Z powyższego wynika więc, iż po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciodniowy. Jeśli jednak przed upływem sześćdziesiątego dnia organ doręczy stronie odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy, liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Termin sześćdziesiąt dni liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest ostatecznym terminem do złożenia skargi do sądu administracyjnego, w sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie bądź, gdy organ udzielił takiej odpowiedzi, jednakże została ona doręczona stronie już po upływie sześćdziesięciodniowego terminu liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zatem, jeżeli organ udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w terminie 60 dni od wniesienia wezwania ale doręczenie tejże odpowiedzi nastąpi już po zakreślonym terminie sześćdziesięciu dni, to - wbrew twierdzeniom wnoszącego zażalenie - nie rozpoczyna biegu termin trzydziestu dni do wniesienia skargi. Wówczas uznać należy, że nadal obowiązuje termin 60 dni od wniesienia wezwania a termin 30 dni z uwagi na brak doręczenia stronie nie rozpoczął biegu. Z lektury treści art. 53 § 2 P.p.s.a. wynika bowiem jednoznacznie, że termin 30 dni do wniesienia skargi rozpoczyna swój bieg dopiero po doręczeniu przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zatem by termin 30 dni zaczął bieg nie wystarczy wyłącznie sporządzenie odpowiedzi na wezwanie ani nawet wiedza strony, że takowa odpowiedź została sporządzona. Przepis powyższy jednoznacznie mówi o doręczeniu stronie przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Doręczenie to powinno nastąpić najpóźniej w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Otrzymanie (doręczenie) stronie odpowiedzi na wezwanie wyznacza początek biegu terminu 30 dni na złożenie skargi, gdy jednak to nie nastąpiło należy uznać, że odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie została udzielona (nie dotarła do strony) i wówczas ma zastosowanie termin 60 dni. Podkreślić należy, że skarżący składając wezwanie do usunięcia naruszenia prawa powinni monitorować upływ terminu 60 dni i w razie braku doręczenia im odpowiedzi organu wnieść skargę przed upływem tego terminu. W niniejszej sprawie niekorzystna dla stron okazała się wiedza, że odpowiedź organu została sporządzona, która de facto, w myśl art. 53 § 2 P.p.s.a. nie stanowiła podstawy do wydłużenia terminu do wniesienia skargi na uchwałę o kolejne 30 dni.

Jeżeli więc w niniejszym przypadku Sejmik Województwa Zachodniopomorskiego sporządził w terminie sześćdziesięciu dni tj. w dniu 13 grudnia 2016 r. odpowiedź na skierowane do niego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 14 października 2016 r., ale nie doręczył jej skarżącym (pełnomocnikowi skarżących) przed upływem terminu 60 dni od wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, to skarżącym przysługiwało prawo do wniesienia skargi na wydaną przez ten organ uchwałę tylko w tym okresie. Samo sporządzenie przez ww. organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w terminie 60 dni pozostawało zatem bez wpływu na termin skorzystania przez skarżącego z uprawnienia do wniesienia skargi. Decydujący był moment udzielenia odpowiedzi, czyli doręczenia jej stronie, co w okolicznościach sprawy nastąpiło już po upływie 60 dni od wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa tj. 2 stycznia 2017 r.

Wbrew temu co podkreślał pełnomocnik skarżących w zażaleniu Sąd poprawnie zinterpretował treść art. 53 § 2 P.p.s.a. i zastosował go prawidłowo do ustalonych w sprawie okoliczności, zatem zarzut naruszenia ww. przepisu uznać należało za bezzasadny. Także zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. jest chybiony albowiem ustalenie w zakresie upływu terminu do wniesienia skargi musiało skutkować jej odrzuceniem, stosownie do treści ww. przepisu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.