Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2016 r. sygn. akt IV SO/Wa 55/15 (sprostowanym postanowieniem z dnia 29 lutego 2016 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie z wniosku Spółki [...] o wymierzenie grzywny Staroście Piaseczyńskiemu za nieprzekazanie skargi (wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę) na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę Piaseczyńskiego w przedmiocie wydania zaświadczenia, wymierzył Staroście Piaseczyńskiemu grzywnę w kwocie 500 zł oraz zasądził od organu na rzecz Spółki kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wskazano, że Spółka złożyła do Sądu, za pośrednictwem organu, skargę na bezczynność Starosty Piaseczyńskiego, która to skarga wpłynęła do organu w dniu 1 września 2015 r. Do dnia złożenia wniosku o wymierzenie grzywny przedmiotowa skarga nie została Sądowi przekazana. Następnie Sąd podał, że skarga na bezczynność została przekazana Sądowi przez Starostę w dniu 25 listopada 2015 r. (data stempla pocztowego) – sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt IV SAB/Wa 481/15.
W piśmie z dnia 30 listopada 2015 r. w odpowiedzi na wniosek Spółki, Starosta wyjaśnił, że zwłoka w opóźnieniu przekazania skargi została spowodowana nieprawidłowym nadaniem statusu pismu przez pracownika urzędu. Pismo zostało dołączone do akt sprawy.
W ocenie Sądu wniosek Spółki zasługiwał na uwzględnienie, dlatego na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", Sąd wymierzył Staroście grzywnę w wysokości 500 zł. Ustalając wysokość grzywny Sąd uwzględnił to, iż: 1/ przekroczenie terminu o jakim mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. nastąpiło o 55 dni, 2/ okoliczność obciążenia starostwa dużą ilością wpływających wniosków, nie może skutkować odstąpieniem od wymierzenia grzywny, 3/ w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2015 r. – poza rozpoznawanym – nie odnotowano żadnego wniosku o wymierzenie grzywny Staroście Piaseczyńskiemu w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. oraz 4/ organ niezwłocznie przekazał skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę po otrzymaniu wniosku o wymierzenie grzywny. Ta ostatnia okoliczność, zdaniem Sądu, dowodzi, że nieprzekazanie skargi mogło nastąpić na skutek błędu pracownika. Dlatego Sąd wymierzył grzywnę w wysokości 500 zł.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Starosta Piaseczyński domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Postanowieniu temu zarzucono naruszenie przepisów prawa, tj. art. 55 § 1 P.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, w sytuacji w której organ przekazał sprawę wraz z aktami. Po przekazaniu skargi wraz z aktami brak jest podstaw do wymierzenia grzywny. Ponadto organ wskazał, że postanowienie obarczone jest błędem, którego nie ma możliwości wyeliminowania. Mianowicie data orzeczenia jak i rozpoznania sprawy są wcześniejsze, aniżeli data złożenia wniosku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Skarga ta wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę jest przekazywana przez organ sądowi w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 P.p.s.a.). W myśl zaś art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do tego obowiązku, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd przyjęty w orzecznictwie, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco - restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny. Okoliczności te mogą mieć jedynie wpływ na jej wysokość. Należy podkreślić, że celem grzywny jest doprowadzenie do tego, by organ przekazał sądowi administracyjnemu skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, ale także ma ona być sankcją za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP (porównaj postanowienie NSA z 12.01.2016 r. II OZ 1368/15).
W niniejszej sprawie Starosta nie kwestionuje, że złożona przez Spółkę [...] skarga wraz z aktami i odpowiedzią na skargę została przekazana Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie już po terminie o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. Natomiast to, że na datę rozstrzygania wniosku Spółki o wymierzenie grzywny skarga wraz z aktami i odpowiedzią na skargę została już przekazana przez organ do Sądu, nie powoduje, że Sąd nie ma możliwości wymierzenia grzywny. Okoliczność ta mogła zostać i została wzięta pod uwagę przez Sąd pierwszej instancji przy ustaleniu wysokości grzywny, która została przecież wymierzona w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Przepis art. 154 § 6 P.p.s.a. pozwala bowiem na wymierzenie grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Natomiast fakt, że zaskarżone postanowienie zawierało błąd w postaci nieprawidłowo wpisanej daty wydania postanowienia i rozpoznania sprawy nie powoduje, że z tego tytułu winno ono zostać uchylone. Tego rodzaju błąd należy zakwalifikować jako oczywistą omyłkę pisarską, która nie ma wpływu na byt postanowienia i może ona zostać usunięta w trybie sprostowania, co też uczyniono. Postanowieniem z dnia 29 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w postanowieniu z dnia 18 stycznia 2016 r. zastępując wpisaną omyłkowo datę "18 stycznia 2015 r.", data prawidłową, tj. "18 stycznia 2016 r.".
Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.