Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A.P. wstrzymania wykonania decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] oraz decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...].
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący wniósł o wstrzymanie wskazanych w sentencji decyzji ustalających lokalizację drogi dla inwestycji polegającej na modernizacji ul. G. na odcinku od [...] do granic [...], zatwierdzających projekt podziału nieruchomości oraz zatwierdzających linie rozgraniczające terenu planowanej inwestycji. Wniosek o wstrzymanie wykonania powyższych decyzji A.P. uzasadnił tym, iż ich wykonanie spowoduje trwałe zajęcie jego nieruchomości oraz zburzenie jego domu.
Oddalając wniosek Sąd I instancji wyjaśnił, że zaskarżona decyzja została wydania na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. nr 80, poz. 721 ze zm.) w brzmieniu sprzed jej nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U nr 154, poz. 958). Ustawa w brzmieniu sprzed noweli, w art. 17 ust. 3 pkt 1 stanowiła, że decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, jedynie uprawnia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ten przepis ma zastosowanie do nieruchomości skarżącego.
Sąd I instancji wyjaśnił, że skutki, które mogłby uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mogą wystąpić dopiero w wyniku wykonania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury, jak i decyzja Wojewody Mazowieckiego nie powodują takich skutków, ponieważ nie uprawniają do rozpoczęcia robót budowlanych, lecz jedynie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Lokalizacja drogi publicznej jest dopiero pierwszym etapem zmierzającym do jej powstania i stanowi podstawę do ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę. Oznacza to, że nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia właścicielowi nieruchomości znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu I instancji nawet fakt, że nieruchomości, które zostały wydzielone liniami rozgraniczającymi teren planowanej drogi przestają być własnością skarżącego nie stanowi dostatecznej podstawy do uznania, że tego rodzaju następstwa mogą być traktowane jako okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W razie wyeliminowania przez Sąd tego rodzaju decyzji z obrotu prawnego zachodzą bowiem okoliczności uzasadniające przywrócenie prawa właściciela do nieruchomości.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji względnie orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W ocenie zażalenia, Sąd I instancji pominął brzmienie przepisu art. 17 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym przedmiotowa decyzja zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, a także uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zasadnicze znaczenie dla niniejszego rozstrzygnięcia ma fakt, że ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.), na podstawie, której została wydana skarżona decyzja ma szczególny charakter. Jej celem jest, bowiem regulacja prawnych instrumentów zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych. Specyfika uregulowań ustawowych wyraża się w uproszczeniu postępowania administracyjnego w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowania nimi przez inwestora w celu budowy drogi. Wstrzymanie tejże decyzji byłoby zatem istotnym zaburzeniem tegoż procesu i jednocześnie naruszałoby w sposób rażący społeczny interes, który stał się podstawą wydania orzeczenia. Rozważając kwestie wstrzymania wykonania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi należy zatem uwzględnić interes społeczny i gospodarczy, które przemawiają za szybką i sprawną realizacją przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie drogi. Powyższe okoliczności w porównaniu z możliwymi negatywnymi skutkami wykonania przedmiotowych decyzji dla skarżącego przemawiają za nieuwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Nie ulega wątpliwości, że decyzja o lokalizacji drogi stanowi podstawę do wydania pozwolenia na budowę. Nie może to jednak uzasadniać udzielenia ochrony tymczasowej. Po pierwsze zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja jest tylko z jednym warunków koniecznych dla uzyskania pozwolenia na budowę. Po drugie, w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę, które może prowadzić do faktycznego rozpoczęcia robót budowlanych, stronom tego postępowania będzie przysługiwała możliwość uzyskania ochrony tymczasowej, o ile zdecydują się złożyć stosowny wniosek. Uznać zatem należy, że ich interesy w tym postępowaniu będą należycie zabezpieczone.
Mając przytoczone wyżej względy na uwadze, na mocy art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.