Postanowienie NSA z 12 czerwca 2013 r., II OZ 448/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 12 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Spółdzielni Mieszkaniowej "P." w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 1044/12 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "P." w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary

Uzasadnienie

Spółdzielnia Mieszkaniowa "P." w P. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] października 2012 r. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Spółdzielnia Mieszkaniowa podniosła, że wykonanie obowiązków nałożonych w decyzji wyrządzi w majątku skarżącej znaczną szkodę, a także spowoduje trudne do odwrócenia skutki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, postanowieniem z dnia 4 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 1044/12, odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Sąd wskazał, że strona skarżąca w przedmiotowej sprawie posłużyła się jedynie ogólnymi stwierdzeniami dotyczącymi ryzyka wyrządzenia znacznej szkody czy też powstania trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania decyzji. Powyższe stwierdzenie nie czyni zadość ciążącemu na skarżącej obowiązkowi uprawdopodobnienia występującego realnie, a nie tylko potencjalnie ryzyka wyrządzenia szkody ani też obowiązkowi wykazania, że jest to szkoda znaczna. Zatem w ocenie Sądu strona skarżąca w niniejszej sprawie nie uzasadniła przekonywująco swojego wniosku, w szczególności nie wskazała przewidywanej wysokości kosztów wykonania nałożonych obowiązków, ani swoich możliwości finansowych, w związku z czym nie można stwierdzić, że byłyby to dla niej koszty "znaczne". Skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a potrzeba jej wstrzymania nie wynika również z akt sprawy. Ponadto wykonanie nałożonych obowiązków – wbrew stanowisku strony skarżącej – nie pociąga również za sobą trudnych do usunięcia skutków, bowiem wykonanie drenażu w obsypce, do którego strona została zobowiązana, można usunąć.

Zażaleniem Spółdzielnia zaskarżyła powyższe orzeczenie wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Spółdzielni przesądzenie w postanowieniu, że potrzeba wstrzymania wykonania decyzji nie wynika z akt sprawy może świadczyć jedynie o braku ich dogłębnej analizy i dowolności w ocenie zebranego materiału dowodowego, a w szczególności braku uwzględnienia wykazanych przez skarżącą rażących sprzeczności pomiędzy istniejącym stanem faktycznym a okolicznościami przyjętymi w stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia organu opinii biegłego. Spółdzielnia podniosła, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji oraz późniejszego ewentualnego uznania skargi sama potencjalna możliwość usunięcia wykonanego drenażu wiązać się będzie w sposób oczywisty z dodatkowymi kosztami poniesionymi przez skarżącą, co nie jest tożsame z usunięciem skutków wykonania decyzji, w szczególności wobec braku możliwości wskazania innego podmiotu zobowiązanego do poniesienia tych kosztów bądź wykonania przedmiotowych prac. W przypadku wykonania prac określonych zaskarżoną decyzją brak będzie możliwości pełnego usunięcia wszystkich skutków jej wykonania po stronie skarżącej, co niewątpliwie uzasadnia wstrzymanie jej wykonania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie skarżąca Spółdzielnia we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała ani nawet nie uprawdopodobniła, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji powstanie niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. W skardze zawarto żądanie wstrzymania wykonania decyzji, nie wskazano jednak żadnych okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie. Sąd słusznie ocenił, że skarżąca nie wskazała przesłanek mogących być postawą wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy bowiem pamiętać, iż instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi do Sądu nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Warunkiem wstrzymania takiego aktu (decyzji) jest zatem złożenie wniosku, który musi zawierać uzasadnione podstawy i wskazywać na konieczność wstrzymania zaskarżonej decyzji, z uwagi na możliwość nastąpienia negatywnych skutków wymienionych w art. 61 § 3 powoływanej ustawy. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożony w tej sprawie powyższych warunków nie spełniał. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżąca nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FZ 39/09; postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07). Słusznie zatem zaskarżonym postanowieniem odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wskazać należy także, że mając na uwadze wyjątkowy charakter instytucji wstrzymania wykonania decyzji i ustawowe wymogi z tym związane, określenie dopiero w zażaleniu przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może prowadzić do uznania zażalenia za zasadne (zob. postanowienie NSA z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1074/11).

Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że skarżąca Spółdzielnia może w każdej chwili wystąpić ponownie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.