Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 lutego 2006 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącym S. i S. B. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku tegoż Sądu z dnia 8 czerwca 2005 r., oddalającego skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 lipca 2004 r., w przedmiocie przekazania odwołania zgodnie z właściwością.
Pismem z dnia 8 grudnia 2005 r., kierowanym do Sądu, skarżący wnieśli o nadesłanie sentencji wyroku ogłoszonego na rozprawie w dniu 8 czerwca 2005 r. W dniu 19 grudnia 2005 r. sentencja ta została im doręczona. Skierowany do Sądu wniosek skarżących o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku został nadany w urzędzie pocztowym w dniu 7 lutego 2006 r.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż powyższy wniosek nie dawał podstaw do stwierdzenia, że uchybienie terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia nie nastąpiło z winy skarżących. Z powyższych względów orzeczono o odmowie przywrócenia przedmiotowego terminu na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli S. B. i S. B., wnosząc o jego uchylenie. Skarżący podnieśli, iż skoro nie musieli stawiać się na rozprawę w dniu 8 czerwca 2005 r., to zasadne było powiadomienie ich przez Sąd o treści zapadłego na rozprawie rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Kwestionowany przez skarżącego wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie był wyrokiem oddalającym skargę. Zgodnie z brzmieniem art. 141 § 2 p.p.s.a. w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się tylko na wniosek strony zgłoszony w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku w przypadkach, które w niniejszej sprawie nie zaistniały. Z art. 142 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że sąd nie doręcza stronom z urzędu wyroku, którego uzasadnienie sporządza się na wniosek jak również nie doręcza wyroku oddalającego skargę ogłoszonego na rozprawie.
Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, w niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku został skierowany do Sądu z uchybieniem ustawowego terminu i z tego powodu nie mógł być uwzględniony. Nieobecność skarżących na rozprawie nie powoduje powstania obowiązku sądu udzielenia im wskazówek, co do sposobu i terminów wniesienia środka odwoławczego. Przedmiotowe wskazówki są bowiem udzielane przez przewodniczącego przy ogłaszaniu wyroku.
Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a. sąd przywraca termin do dokonania czynności przez stronę, jeżeli wykaże ona, że uchybienie terminu nie nastąpiło z jej winy. We wniosku tym należy wykazać, że niedotrzymanie terminu do dokonania czynności, nie wynikało z niedbalstwa, lecz spowodowane było przeszkodą, która nie mogła być przez skarżącego w danym czasie usunięta. Wniosek taki należy złożyć w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny niedotrzymania terminu.
Spoczywający na stronie obowiązek należytej staranności przy prowadzeniu własnych spraw przed sadem powinien był być zrealizowany – w sytuacji nieobecności skarżących na rozprawie – poprzez pilne uzyskanie wiadomości o treści wyroku i trybie oraz terminie jego zaskarżenia, skoro zrezygnowali z udziału w rozprawie oraz z uzyskania udzielanych na niej stronom pouczeń. Okres półrocznej bezczynności świadczy o braku dołożenia przez skarżących należytej staranności, co wyklucza przywrócenie im terminu do dokonania spóźnionej czynności procesowej.
Podana we wniosku skarżących okoliczność, iż siedmiodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął im w oczekiwaniu na sentencję wyroku wraz z uzasadnieniem, nie stanowi we wspomnianym względzie żadnego usprawiedliwienia. Skarżący byli bowiem zobowiązani do postępowania zgodnego z przepisami prawa i nie usprawiedliwia ich fakt jego nieznajomości.
Z tej przyczyny orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.