Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 6 lipca 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1425/22, na podstawie art. 178 w zw. z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), odrzucił zażalenie skarżącej [...] sp. z o.o. w P. na postanowienie Sądu z 24 maja 2023 r., którym odmówiono skarżącej przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z 9 marca 2023 r. o oddaleniu skargi skarżącej na uchwałę Rady m.st. Warszawy z 9 grudnia 2021 r., nr [...], w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie.
Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
W zażaleniu skarżąca nie podniosła żadnych argumentów mogących podważyć ustalenia Sądu pierwszej instancji, w szczególności w zakresie stwierdzenia, iż skarżąca zażalenie na postanowienie Sądu z 24 maja 2023 r., którym odmówiono jej przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z 9 marca 2023 r., złożyła z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 194 § 2 p.p.s.a. Nie zakwestionowano bowiem podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia, przy czym NSA ustalenia Sądu pierwszej instancji w tej materii podziela.
Jakkolwiek przyczyna uchybienia terminu do złożenia zażalenia z dnia 27 czerwca 2023 r. nie ma znaczenia dla niniejszego postępowania, w którym ocenie podlega jedynie to, czy zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że zostało ono wniesione po terminie i z tego powodu je odrzucił, to mając na uwadze argumentację skarżącej sprowadzającą się do rzekomej winy pełnomocnika, wyjaśnić należy kilka kwestii. Otóż w aktach sądowych znajduje się dołączone do skargi pełnomocnictwo z 25 maja 2022 r. udzielone adw. J. D.-O. do występowania w imieniu skarżącej przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 39 pkt 1 p.p.s.a. pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem. Oznacza to, że pełnomocnik reprezentuje mocodawcę na każdym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, także po jego prawomocnym zakończeniu.
Następstwem udzielenia pełnomocnictwa jest powstanie po stronie pełnomocnika uprawnienia do działania w imieniu i ze skutkiem dla mocodawcy. Nadto udzielenie pełnomocnictwa rodzi ten skutek, że wszystkie pisma procesowe doręcza się od tej chwili ustanowionemu pełnomocnikowi (art. 67 § 5 p.p.s.a.). Jeśli skarżąca chciała, by pełnomocnik sporządził w jej imieniu jedynie skargę, to powinna po dokonaniu takiej czynności wypowiedzieć ustanowionemu pełnomocnikowi pełnomocnictwo i poinformować o tym sąd. Zgodnie bowiem z art. 42 § 1 p.p.s.a. wypowiedzenie pełnomocnictwa przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu od dnia zawiadomienia go o tym. Powyższe oznacza, że dopóki zawiadomienie takie nie zostanie doręczone, dotychczasowy pełnomocnik jest uważany za upoważnionego do wszelkich czynności w granicach pełnomocnictwa ze skutkiem dla mocodawcy bez względu na to, czy pełnomocnictwo w stosunku wewnętrznym miedzy pełnomocnikiem a mocodawcą już wygasło, czy nie, jak również bez względu na relacje obydwu stron i sumienność w wykonywaniu obowiązków przez pełnomocnika.
W tej sprawie Sąd pierwszej instancji był więc zobligowany na podstawie art. 67 § 5 p.p.s.a. do doręczenia postanowienia z 24 maja 2023 r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z 9 marca 2023 r. pełnomocnikowi skarżącej, pomimo iż wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku wniosła sama skarżąca. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnictwo udzielone adw. J. D.-O. zostało wypowiedziane pismem z 28 czerwca 2023 r., o czym Sąd powziął wiedzę w dniu 3 lipca 2023 r., tj. w dniu złożenia zażalenia na postanowienie z 24 maja 2023 r. To zaś oznacza, że okoliczność, iż skarżąca pismem z 28 czerwca 2023 r. cofnęła pełnomocnictwo udzielone pełnomocnikowi pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem skutki dokonania tej czynności powstały dopiero po dacie wydania postanowienia z 24 maja 2023 r., od którego strona wniosła zażalenie z uchybieniem terminu.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania NSA uznał, że odrzucenie zażalenia przez Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 178 w zw. z art. 194 § 2 p.p.s.a. było zgodne z prawem.
W tych okolicznościach NSA oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z 197 § 1 i 2 p.p.s.a.