Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w likwidacji z siedzibą w W. wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r., którym stwierdzono niedopuszczalność zażalenia złożonego przez skarżącą na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2015 r., wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych przy wodociągu i przyłączach wodociągowych i nakładające na Spółdzielnię obowiązek sporządzenia i przedłożenia w terminie 6 miesięcy określonych dokumentów.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż skarżąca w skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, bez uzasadnienia. Odmawiając jego wstrzymania, Sąd stwierdził, że strona skarżąca nie uzasadniła wniosku, a co za tym idzie nie przedstawiono żadnych argumentów, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.).
Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania skarżonego aktu, uwzględnić bowiem należy, iż wnioskiem o wstrzymanie wykonania zostało objęte postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia. Przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci zastosowania instytucji wstrzymania wykonania mogą być natomiast tylko takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Takim rozstrzygnięciem nie jest postanowienie w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Postanowienie to ze względu na swój formalny charakter i zakres nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy. Dotyczy ono wyłącznie kwestii procesowej, a więc nie rodzi żadnych praw, jak również nie nakłada na stronę obowiązków. Nie podlega. zatem ochronie tymczasowej w postaci wstrzymania jego wykonania.
Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w likwidacji z siedzibą w W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
Zauważyć należy, iż z konstrukcji powyższego przepisu wynika, iż postępowanie w sprawie udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej dotyczy, co do zasady, możliwości wstrzymania zaskarżonego do sądu aktu, chociaż nie wyklucza to możliwości wstrzymania również i innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. W pierwszej kolejności jednak przedmiotem oceny Sądu winny być zaskarżone rozstrzygnięcia. W okolicznościach niniejszej sprawy, jak trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, zakres ochrony tymczasem winien odnosić się przede wszystkim do postanowienie organu odwoławczego o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia, a nie jak wskazuje się w uzasadnieniu zażalenia – postanowienia organu I instancji. Tę okoliczność słusznie eksponował Sąd pierwszej instancji, wywodząc, iż przedmiotowy wniosek z uwagi na formalny rodzaj rozstrzygnięcia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie nadaje się do wykonania, a co uniemożliwia udzielenie skarżącej ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił rozpoznawane zażalenie.