Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 486/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w pkt 1 odmówił na wniosek skarżącego – J. L. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi; w pkt 2 odrzucił wniosek uczestnika postępowania – Ł. L. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Sąd I instancji powołał się na treść art. 85, art. 86 § 1, art. 87 § 1, 2 i 4 oraz art. 73 § 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", i stwierdził, że skarżący nie uwiarygodnił, iż przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu do wniesienia skargi była od niego niezależna. Skarżący nie obalił domniemania o skuteczności doręczenia przesyłki w trybie art. 73 p.p.s.a., co też stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, wydając postanowienie z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt II OZ 1100/18, o oddaleniu zażalenia na podstawienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o odrzuceniu skargi.
Również wynik postępowania reklamacyjnego nie mógł stanowić podstawy do stwierdzenia nieprawidłowości w doręczeniu zastępczym przesyłki. Ponadto kolejne przesyłki kierowane do skarżącego były awizowane przez tego samego listonosza, co nie stanowiło przeszkody do odebrania tych przesyłek przez skarżącego i świadczy o tym, że listonosz pozostawiał awiza we wskazanym miejscu.
Wniosek uczestnika postępowania – Ł. L. Sąd I instancji uznał za niedopuszczalny, ponieważ osoba ta nie była wzywana do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Zażalenie od powyższego postanowienia złożył skarżący, podnosząc dotychczasową argumentację związaną z awizacją przesyłki i wynikiem postępowania reklamacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny potraktował ww. zażalenie jako złożone na pkt 1 ww. postanowienia z dnia 25 stycznia 2019 r., które w tej części dotyczy interesu prawnego skarżącego i dlatego tylko w tym zakresie skarżący uprawniony jest do zaskarżenia ww. postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie natomiast z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku tym strona zobowiązana jest do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, w myśl art. 87 § 2 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji niewadliwie ocenił, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu, a zatem nie wypełnił dyspozycji art. 87 § 2 p.p.s.a. Nie można bowiem uznać, że w okolicznościach tej sprawy operator pocztowy nie pozostawił w skrzynce pocztowej dwukrotnego awizo. Postanowieniem z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt II OZ 1100/18, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że przesyłka została dwukrotnie prawidłowo awizowana i zwrócona do nadawcy. Skarżący tej zaś oceny nie podważył, ponieważ w przedstawionym w załączeniu do rozpoznawanego zażalenia piśmie z dnia 5 września 2018 r., stanowiącym wynik postępowania reklamacyjnego przeprowadzonego przez operatora pocztowego, wskazano, że pracownik zawiadomienia na awizowane przesyłki pozostawia w skrzynce oddawczej, a ponadto na podstawie posiadanych dokumentów nie da się potwierdzić/odrzucić skargi (reklamacji).
Na podstawie wyniku reklamacji nie można zatem uznać, aby reklamacja skarżącego została uwzględniona w odniesieniu do jego twierdzeń, że z przyczyny operatora pocztowego nie pozostawiono awiza w skrzynce pocztowej. W tych warunkach uprawnione jest stwierdzenie, że skarżący nie przedstawił wyniku postępowania reklamacyjnego, które mogłoby uprawdopodobnić jego argumentację o braku pozostawienia awizo w skrzynce pocztowej przez pracownika operatora pocztowego. Sama okoliczność złożenia reklamacji nie jest wystarczająca dla uznania argumentacji skarżącego. Poza tym podnoszona argumentacja, co do zasady nie prowadzi do wykazania braku winy skarżącego w niedochowaniu terminu, lecz stanowi próbę obalenia domniemania o skutecznym doręczeniu przesyłki w trybie doręczenia zastępczego (art. 73 p.p.s.a.), co może być podnoszone, ale na innym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, tj. odrzucenia skargi z uwagi na nieterminowe uzupełnienie braków formalnych skargi.
Kwestia ta została zaś prawomocnie rozstrzygnięta ww. postanowieniem NSA o sygn. akt II OZ 1100/18. Natomiast wskazane w zażaleniu stwierdzenie Sądu I instancji o uzyskiwaniu "informacji przeczących" dotyczyło oceny wniosku innej osoby, tj. Ł. L., który to wniosek w pkt 2 zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji odrzucił jako niedopuszczalny i w tej części nie dotyczy interesu prawnego skarżącego.
W tych warunkach Sąd I instancji niewadliwie ocenił, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu nie podlegał uwzględnieniu i w pkt 1 zaskarżonego postanowienia orzekł o odmowie przywrócenia terminu z wniosku J. L..
Z tych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.