Uzasadnienie
W skardze na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] sierpnia 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] czerwca 2015r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. i T.G. pozwolenia na przebudowę dachu na jednorodzinnym budynku mieszkalnym, zlokalizowanym na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości D., J. P. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie, ograniczając się wyłącznie do kwestionowania zaskarżonej decyzji. Zarzuciła, że organ "naruszył normy budowlane i geodezyjne, gdyż budynek stoi w linii i jest budynkiem wolnostojącym, a nie w zwartej zabudowie szeregowej, a granica działek jest nieuregulowana".
Postanowieniem z dnia 3 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Sąd podniósł, że skarżąca nie wykazała przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Warunkiem wydania przez sąd administracyjny postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest natomiast wykazanie przez stronę okoliczności wskazujących na to, że zachodzą ustawowe przesłanki uwzględnienia wniosku. Nie ma więc podstaw do uznania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne skutki. Wprawdzie na podstawie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę inwestor może prowadzić roboty budowlane, to jednak nie oznacza to, że w razie uwzględnienia skargi i uchylenia pozwolenia, zrealizowany obiekt (jego elementy) wyłączony będzie spod kontroli właściwych organów w zakresie zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi i że niemożliwa będzie jego rozbiórka. Sąd podkreślił przy tym, że ryzyko i koszty tej ewentualnej rozbiórki ponosi inwestor, a nie skarżąca.
Nie ma również w ocenie Sądu podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić znaczną szkodę. Skarżąca nie przedstawiła bowiem swojej sytuacji finansowej (posiadanych środków, oszczędności czy zobowiązań), z której wynikałoby, że realizacja na działce sąsiedniej przedmiotowej inwestycji, dotyczącej budynku wolnostojącego, a więc nie powodującego bezpośredniego oddziaływania na działkę skarżącej, wyrządziłaby jej szkodę w znacznych rozmiarach, a nie jakąkolwiek, co uzasadniałoby uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Przesłanka ta nie zachodzi tym bardziej w stosunku do inwestora, w interesie którego zostało wydane pozwolenie na budowę i który nie wskazuje na niebezpieczeństwo mogące wyniknąć z wykonania zaskarżonej decyzji. Okoliczności, które wskazuje skarżąca (naruszenie przepisów techniczno- budowlanych) dotyczą wyłącznie udzielonego pozwolenia i nie mogą być uwzględniane przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Zażaleniem J. P. zaskarżyła powyższe postanowienie podnosząc zarzuty przeciwko zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze. zm., dalej: p.p.s.a), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Możliwość wstrzymania wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 in fine p.p.s.a.).
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania, iż okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2004 r., FZ 104/04; z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, z 13 grudnia 2004 r., FZ 496/2004; z dnia 27 stycznia 2005 r., FZ 569/2004; z dnia 7 kwietnia 2005 r., II OZ 201/2005; z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/2006). Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Mając powyższe na uwadze, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek skarżącej zawiera bowiem jedynie żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie zawiera natomiast uzasadnienia. Stwierdzić zatem należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie wskazała bowiem, ani nie udokumentowała konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W tej sytuacji zaskarżone postanowienie, odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, należy uznać za zasadne.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił oddalić zażalenie.