Postanowienie NSA z 22 stycznia 2016 r., II OZ 47/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 22 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na zarządzenie Sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2481/14

Sprawa

w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska przewodniczący

Uzasadnienie

Zarządzeniem z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2481/14, Sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o zmianę postanowienia WSA w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2015 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu wskazano, że prawomocnym postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2481/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.

W dniu 27 lipca 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, ograniczając go do żądania przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienia od kosztów sądowych.

Zarządzeniem z dnia 22 września 2015 r. wezwano skarżącego do złożenia dodatkowych wyjaśnień dotyczących nadesłanego wniosku o przyznanie prawa pomocy, w terminie 7 dni, pod rygorem rozpatrzenia wniosku tylko w oparciu o zgromadzony materiał.

Jednocześnie z uwagi na zmianę przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a mocą ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015r. poz. 658) wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej poprzez złożenie oświadczenia zgodnie z art. 252 §1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia". Powyższe należało wykonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a).

WSA podkreślił, iż niniejszej sprawie wobec uznania, że złożone oświadczenie w formularzu PPF jest niewystarczające do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy, zarządzeniem z dnia 22 września 2015r. wezwano stronę do złożenia dodatkowych wyjaśnień o stosowne wyjaśnienia. Ponadto mając na względzie nowelizację art. 252 p.p.s.a. wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o oświadczenie o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.

Powyższe wezwania zostały doręczone skutecznie wnioskodawcy w dniu 14 października 2015r.

W wyznaczonym terminie wnioskodawca w piśmie z dnia 20 października 2015r. oświadczył, że nie ma zgody od byłej żony A. K. na podanie danych w zakresie współwłasności i toczącego się postępowania działowego, natomiast obecna żona skarżącego – J. K. nie wyraża zgody na podanie jej dochodów uzyskiwanych ze świadczenia emerytalnego, jej majątku osobistego oraz jej innych danych, gdyż stanowi to jej majątek odrębny z pierwszego małżeństwa i przedstawił wyciąg z konta obejmujący okres czerwiec i lipiec 2015 r., jednak w ramach tych oświadczeń nie zawarł przytoczonej wyżej klauzuli o świadomości odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.

Powyższe oznacza, że wnioskodawca, nie wykonał wezwania w powyższym zakresie w sposób prawidłowy, a w konsekwencji - pomimo upływu zakreślonego terminu nie usunął braków formalnych złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Niewykonanie wezwania w zakresie złożenia klauzuli o świadomości odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, zostało wydane pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania - zgodnie z art. 257 p.p.s.a., o czym wnioskodawca został poinformowany. Na podstawie art. 257 p.p.s.a wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawiono bez rozpoznania.

Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł skarżący i wskazał, że obowiązkiem Sądu jest rozpoznanie wniosku strony postępowania w sposób pozytywny lub negatywny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 252 § 1a p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015r. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie, które składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli o treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.". Zgodnie zaś z art. 257 ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Z akt sprawy wynika, że wezwany przez Sąd pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, wnioskodawca nie złożył stosownego oświadczenia, o którym mowa wyżej. Nieuzupełnienie wniosku skutkuje w myśl art. 257 p.p.s.a. pozostawieniem go bez rozpoznania, a zatem zaskarżone zarządzenie jest słuszne i zgodne z prawem.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art.197 i 198 p.p.s.a.