Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 16 maja 2018 r., sygn. akt II OZ 475/18, oddalił zażalenie H. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 109/18 odmawiające uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 109/18 w sprawie ze skargi H. T. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W piśmie z dnia [...] maja 2018 r. H. T. wniósł o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wydanego wyroku (powinno być postanowienia) z dnia 16 maja 2018 r., sygn. akt II OZ 475/18. Wskazał tam, że stanowisko NSA zawarte w postanowieniu tego Sądu jest dla niego niezrozumiałe z uwagi na zaistniałą jego sytuację prawną, błędnie wykreowaną w prowadzonym przez WSA w Szczecinie postępowaniu sądowym, zakończonym wyrokiem tego Sądu z dnia 13 października 2016 r. o sygn. akt II SA/Sz 427/16. W dalszej części tego pisma przedstawione zostały argumenty i okoliczności świadczące według wnioskodawcy o wadliwości wydanego przez WSA w Szczecinie wyroku z dnia 13 października 2016 r. w sprawie sygn. akt II SA/Sz 427/16. W jego ocenie, wbrew stanowisku WSA w Szczecinie, jest on upoważniony do sporządzania (sprawdzania) projektów w zakresie rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych budynków i innych budowli o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych i schematach technicznych w szczególności do sprawdzenia projektu budowlanego budynku kurnika w miejscowości Warnik gmina Kołbaskowo w zakresie konstrukcji. Sąd ten zakwestionował jego uprawnienia do sprawdzenia w zakresie konstrukcji projektu budowlanego budynku kurnika, nie wskazując na konkretny przepis prawa, który by to sprawdzenie uniemożliwiał. Nie są to § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, czy art. 20 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r.
W związku z tym wnioskodawca zwrócił się z prośbą o ponowne rozpatrzenie jego zażalenia lub ustosunkowanie się do poruszonych przez niego kwestii, do których to kwestii nie odniósł się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie.
Dalej stwierdziła, że zanim, złoży skargę na postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 19 lutego 2018 r., odmawiające wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 13 października 2016 r., ma prawo zapoznać się za stanowiskiem tego Sądu odnośnie do wskazanych przez siebie faktów i zarzutów, znanych Sądowi już od kilku lat. Stwierdziła, że Sąd ten nie odnosząc się do jego zarzutów (nie wie czy jego zarzuty są zasadne czy nie) kończy definitywnie swoje postępowanie i jedyną ścieżką ochrony jego rażąco naruszonego prawa jest skarga kasacyjna, a przecież oprócz skargi kasacyjnej istnieje inna instytucja prawna jak wznowienie postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek o wykładnię nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a."), do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zgodnie z art. 158 P.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni, wskazane w art. 158 P.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, sąd może wydać postanowienie, w którym rozstrzygnie o wątpliwościach, co do treści wydanego orzeczenia, jednakże, jedynie w przypadku, kiedy strona we wniosku sprecyzuje te wątpliwości poprzez wskazanie niezrozumiałego fragmentu orzeczenia (por. J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, str. 344). Uwzględnienie wniosku o wykładnię orzeczenia może nastąpić tylko wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do stanowiska sądu zawarta w rozstrzygnięciu lub uzasadnieniu, ewentualnie gdy treść orzeczenia jest niejasna. To na stronie wnioskującej o wykładnię orzeczenia spoczywa obowiązek wykazania, które konkretne elementy tego orzeczenia są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Podkreślić należy, że wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię orzeczenia nie może także zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu, czy wyjaśniania znaczenia użytych w uzasadnieniu orzeczenia słów. Konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi zatem wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania.
Jak wynika ze złożonego przez H. T. wniosku o wykładnię postanowienia NSA z 16 maja 2018 r., sygn. akt II OZ 475/18, nie wskazuje on na jakiekolwiek niejasne sformułowania tego orzeczenia czy wymagające wyjaśnienia poglądy Sądu. Zasadnicza argumentacja jego wniosku o wykładnię sprowadza się do kwestionowania podstaw prawomocnego już wyroku WSA w Szczecinie z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 427/18. W istocie polemizuje on z poglądem prawnym wyrażonym w wyroku WSA i dąży do zmiany merytorycznego rozstrzygnięcia, co jest niedopuszczalne, albowiem ma ono przymiot ostateczności i nie podlega zaskarżeniu oraz nie może być zmienione poprzez uzupełnienie lub wykładnię postanowienia. Sam skarżący stwierdza, że celem jego wniosku jest doprowadzenie do ponownego rozpatrzenia jego zażalenia lub uzyskanie stanowiska WSA w Szczecinie odnośnie do zgłaszanych w jego pismach kwestii. Z powyższego wynika, iż kolejny raz w przedmiotowej sprawie – próbuje kwestionować wspomniany wyrok WSA w Szczecinie.
Podkreślić w tym miejscu należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy i nie może dokonać wykładni wyroku sądu wojewódzkiego, albowiem zgodnie z art. 158 P.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści.
Przyjmując jednak, że zamiarem skarżącego było zwrócenie się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o wyjaśnienie wątpliwości co do postanowienia z 16 maja 2018 r., sygn. akt II OZ 475/18, to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ww. postanowienie jest kompletne i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, nie wywołuje też wątpliwości interpretacyjnych, które wymagałyby dokonania wykładni w trybie art. 158 P.p.s.a. Sentencja orzeczenia została sformułowana w sposób jednoznaczny, a uzasadnienie czytelnie obrazuje przyczyny oddalenia zażalenia.
Mając na uwadze przywołanie przez wnioskodawcę treści art. 157 P.p.s.a., stanowiącego o uzupełnieniu wyroku w piśmie z dnia 28 maja 2018 r., zakwalifikowanym jako wniosek o wykładnię, wskazać należy, że przedmiotem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym było zażalenie na postanowienie WSA w Szczecinie z 23 marca 2018 r. odmawiające uzupełnienia postanowienia tego Sądu z 19 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 109/18, którym odrzucono skargę H. T. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 427/18, i w tym zakresie zostało ono rozpoznane. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zatem w całości zażalenie i orzekł o całości sprawy będącej przedmiotem postępowania zażaleniowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W niniejszej sprawie nie zachodził również przypadek konieczności zamieszczenia w postanowieniu dodatkowego orzeczenia.
W ocenie NSA, żądania wnioskodawcy zawarte w złożonym wniosku służą w rzeczywistości podważeniu zasadności zapadłego w jego sprawie wyroku. Żądania te wykraczają poza zakres określony w art. 157 § 1 i art. 158 P.p.s.a. Jeżeli skarżący nie zgadzał się z wyrokiem WSA w Szczecinie z 13 października 2016 r., to mógł go zaskarżyć w drodze skargi kasacyjnej. Wniosek o wykładnię jak i uzupełnienie orzeczenia nie może stanowić polemiki ze stanowiskiem Sądu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 P.p.s.a. w zw. z art. 166 P.p.s.a. i art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.