Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 1168/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Poznaniu odrzucił w pkt 1 zażalenie R. P. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV WSA w Poznaniu z dnia 15 maja 2015 r. wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia, a w pkt 2 odrzucił zażalenie od postanowienia WSA w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2015 r. odmawiającego zmiany postanowienia z dnia 11 marca 2014 r. o oddaleniu wniosku o wyłączenie referendarza sądowego Damiana Mataczyńskiego w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy.
W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że na postanowienie z dnia 28 kwietnia 2015 r. odmawiające zmiany postanowienia z dnia 11 marca 2014 r. sygn. IV SA/Po 1168/12 oddalającego wniosek o wyłączenie referendarza sądowego Damiana Mataczyńskiego – R. P. złożył zażalenie. Zarządzeniem z dnia 15 maja 2015 r. Przewodniczącego Wydziału IV WSA w Poznaniu, wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od zażalenia. Skarżący złożył zażalenie na zarządzenie o wpisie, które zostało poddane kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 7 lipca 2015 r. Zażalenie R. P. zostało oddalone (sygn. akt II OZ 641/15 – k. 503 akt sądowych). Zarządzeniem z dnia 15 lipca 2015 r. skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 15 maja 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia.
Pismem z 28 lipca 2015r. skarżący ponownie wniósł zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 maja 2015 r.
Wskazując na powyższe sąd I instancji zwrócił uwagę, że postanowieniem z dnia 7 lipca 2015 r. sygn. II OZ 641/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił już zażalenie skarżącego na zarządzenie z dnia 15 maja 2015 r. Tym samym w dniu 7 lipca 2015 r. zarządzenie to było prawomocne, co w istocie oznaczało, że skarżącemu nie przysługiwał na nie środek zaskarżenia, a ponowne zażalenie na zarządzenie z 15 maja 2015r. sąd I instancji uznał za niedopuszczalne.
Zdaniem tegoż sądu z powyższego wynika również, że zażalenie R. P. z 14 maja 2015 r. od postanowienia z dnia 28 kwietnia 2015 r. WSA w Poznaniu należało odrzucić bowiem nie został od niego uiszczony wpis.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył R. P., wnosząc o:
- 1. uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym,
- 2. zwolnienie z opłat i kosztów sądowych w całości, gdyż sytuacja skarżącego pogorszyła się.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: Ppsa) w przepisie art. 194 konstruuje instytucję zażalenia jako środka przysługującego od wyraźnie wskazanych w tej ustawie orzeczeń. Wśród tych orzeczeń nie znajduje się prawomocne zarządzenie Przewodniczącego Wydziału WSA o wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Brak możliwości złożenia zażalenia od tych orzeczeń wynika również z tego, że są one prawomocne. Oznacza to, że wiążą nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (art. 170 Ppsa). Zażalenie można wnieść tylko na nieprawomocne zarządzenia Przewodniczącego o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego (postanowienie NSA z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OZ 785/12, LEX nr 1261041). Skoro niedopuszczalnym jest złożenie ponownego zażalenia na już ocenione zarządzenie, to sąd I instancji zasadnie takie zażalenie odrzucił.
Z tych przyczyn należy również przyjąć za sądem I instancji, że zażalenie R. P. na postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2015 r. odmawiające zmiany postanowienia tegoż sądu z dnia 11 marca 2014 r. należało odrzucić, gdyż nie został od niego uiszczony wpis.
Wobec powyższych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.