Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] października 2014 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę i przebudowę domu mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej oraz budowie wolnostojącego garażu.
Sąd, powołując się na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne (por. postanowienia NSA: z 27 listopada 2013 r., II OZ 1074/13; z 26 listopada 2013 r., II OZ 1081/13; z 15 grudnia 2004 r., OZ 805/04), stwierdził, że decyzja ustalająca warunki zabudowy sama w sobie nie rodzi skutków, o których mowa w ww. przepisie. Sama obawa, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Zażalenie na ww. postanowienie wniosła uczestniczka postępowania J. H., podnosząc, że zgadza się z rozstrzygnięciem Sądu co do meritum sprawy, jednak wniosek w niniejszej sprawie został złożony przez S. K., tj. osobę, która w jej ocenie cierpi na zaburzenia funkcji poznawczych i na tę okoliczność wnosi o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego lekarza z zakresu psychiatrii i wykonanie badań wnioskodawcy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Już chociażby z uzasadnienia zażalenia wynika, że J. H. nie kwestionuje oceny merytorycznej Sądu I instancji. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela argumentację Sądu I instancji. Nie można bowiem mówić o ewentualnym niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody w odniesieniu do decyzji wydanej w przedmiocie warunków zabudowy. Uwzględniając w szczególności przepis art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647) wskazać należy, że z samej istoty tego typu decyzji wynika, że ich wydanie nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też z nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Organy zaś nie mają możliwości użycia środka przymusu do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji.
Decyzja o warunkach zabudowy daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę, sama jednak nie daje podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji zamierzonej inwestycji. Tym samym nie może ona wiązać się ze znaczną szkodą lub powodować nieodwracalne skutki. Do takich skutków nie można zaliczyć możliwości wydania na jej podstawie w przyszłości decyzji o pozwoleniu na budowę.
Z tych względów uznać należy, że zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zaskarżonym postanowieniem odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się natomiast do podnoszonej w zażaleniu ewentualnej kwestii braku zdolności do czynności prawnych skarżącego należy wskazać, że w tym zakresie nie wystarczy fakt wystąpienia ewentualnych zaburzeń psychicznych. Celem wykazania wad postępowania w tym zakresie wymagane jest przedstawienie Sądowi Administracyjnemu stosownego orzeczenia sądu powszechnego potwierdzającego nie tylko fakt choroby, ale przede wszystkim o zakresie ubezwłasnowolnienia (art. 13 i art. 16 Kodeksu cywilnego), które pozwalałoby przyjąć, że skarżący został pozbawiony zdolności do czynności prawnych, np. samodzielnego występowanie przed sądem.
Sąd Administracyjny nie posiada bowiem żadnych kompetencji ani do przeprowadzenia postępowania dowodowego, np. przez powołanie biegłego sądowego (czego domaga się uczestniczka postępowania), ani tym bardziej do wydania orzeczenia o zakresie ubezwłasnowolnienia. Może jedynie uznać określone dowody, które jednak w związku z treścią przedmiotowego zażalenia nie zostały przedstawione przez uczestniczkę postępowania na potwierdzenie jej stanowiska. Wynika to z tego, że zdolność do czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnych (zdolność procesową) mają osoby fizyczne posiadające pełną zdolność do czynności prawnych (art. 26 § 1 p.p.s.a.); zaś osoba fizyczna ograniczona w zdolności do czynności prawnych ma zdolność do czynności w postępowaniu w sprawach wynikających z czynności prawnych, których może dokonywać samodzielnie (art. 26 § 2 p.p.s.a.).
Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.