Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 27 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 497/18, odrzucił skargę kasacyjną skarżącej A. S.-G. od wyroku tego Sądu z 2 października 2018 r., którym oddalono skargę A. S.-G. i S. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie wstrzymania wykonania robót budowlanych oraz obowiązku przestawienia określonych dokumentów.
Odrzucając skargę kasacyjną na podstawie art. 178 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca A. S.-G. – pomimo wezwań – nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi kasacyjnej, tj. nie przesłała pięciu jej odpisów poświadczonych za zgodność z oryginałem wraz z załącznikami oraz nie uiściła w terminie wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł.
W zażaleniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 73 § 4 w zw. z art. 73 § 1 p.p.s.a. oraz art. 178 i art. 220 § 3 p.p.s.a.
W uzasadnieniu twierdziła, że brak było podstaw do zastosowania art. 73 p.p.s.a., gdyż po pierwsze, adresat pisma sądowego - pełnomocnik skarżącej - w dniu dokonania pierwszego awiza (23 stycznia 2019 r.) był obecny pod adresem, na który kierowano pismo sądowe, po drugie, gdyby nawet nie był obecny, to pismo sądowe można było pozostawić u zarządcy budynku. W związku z tym twierdziła, że adresat pisma sądowego - pełnomocnik skarżącej - prowadzi kancelarię w biurowcu, w którym jest zarządca, oraz wykazywała, że 23 stycznia 2019 r. doręczono do tej kancelarii pismo sądowe z Sądu Okręgowego w G. We wnioskach zażalenia zażądano uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skutecznie podniesiono w nim zarzut naruszenia art. 73 § 1 i 4 p.p.s.a., a tym samym również art. 178 i art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy – Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.).
W ocenie NSA rozpoznającego zażalenie skarżąca wykazała, że 23 stycznia 2019 r. było możliwe doręczenie pisma sądowego do siedziby kancelarii pełnomocnika skarżącej. Wykazała bowiem, że tego dnia doręczono na ten adres inne pismo sądowe. Oczywiście nie można wykluczyć, że listonosz tego dnia co najmniej dwa razy doręczał przesyłki do kancelarii pełnomocnika skarżącej i podczas jednej wizyty listonosza nikogo w kancelarii nie było. Jednakże w świetle doświadczenia życiowego dwukrotne wizyty listonosza tego samego dnia są mało prawdopodobne. W związku z tym istnieje uzasadniona wątpliwość, co do tego, czy adnotacje na zwrotnym poświadczeniu odbioru pisma sądowego odpowiadają rzeczywistemu stanowi rzeczy. Okoliczność ta stanowi podstawę do podważenia domniemania wynikającego z tych adnotacji i tym samym zakwestionowania uznania doręczenia za skuteczne. To z kolei podważa przesłankę odrzucenia skargi, jaką jest stwierdzenie, że mimo wezwania nie usunięto braków formalnych skargi kasacyjnej i nie uiszczono wymaganego wpisu sądowego.
Mając na uwadze, że wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi kasacyjnej oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej nie zostały skarżącej skutecznie doręczone, a skarżąca braków tych nie uzupełniła do dnia wniesienia rozpoznanego zażalenia, obowiązkiem Sądu pierwszej instancji będzie ponowne wezwanie pełnomocnika skarżącej.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.