Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 lutego 2005r. sygn. akt IV SA 2325/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji ocenił, że oświadczenie złożone przez B. R. nie może być potraktowane jako rzeczywiste odzwierciedlenie jego sytuacji majątkowej, skoro jako potencjalny inwestor musi się on liczyć z koniecznością poniesienia kosztów budowy, natomiast podaje, iż utrzymuje się jedynie ze wskazanych źródeł - 400 zł brutto z tytułu umowy o pracę, zaś obecnie z zasiłku chorobowego w kwocie 189,90 zł. W tej sytuacji wynagrodzenie adwokata w wysokości 240 zł nie jest wydatkiem, którego wnioskodawca nie jest w stanie ponieść.
W zażaleniu na to postanowienie B. R. podniósł, że wyjaśnienia wymaga "notoryczna odmowa przez WSA pomocy prawnej dla inwestora". W uzupełnieniu zażalenia dokonanym pismem z dnia 5 kwietnia 2005r. określił swoje zarobki na kwotę około 300 zł miesięcznie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może przyznać osobie fizycznej prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy.
Należy podzielić pogląd wyrażony przez Sąd I instancji, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił należycie swoich twierdzeń o braku środków na opłacenie adwokata, gdyż pomiędzy składanymi oświadczeniami dotyczącymi jego stanu majątkowego i dochodów zachodzą oczywiste sprzeczności. Także zażalenie nie usuwa wątpliwości co do rzetelności oświadczeń wnioskodawcy, a zatem odmowa przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie odpowiada prawu.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.