Uzasadnienie
D. W. pismem z dnia 11 listopada 2009 r. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 września 2009 r. odrzucającego jej skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy.
Postanowieniem z dnia 30 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił powyższą skargę kasacyjną, gdyż została ona sporządzona samodzielnie przez skarżącą. Odpis powyższego postanowienia doręczono skarżącej w dniu 22 grudnia 2009 r., wraz z pouczeniem co do terminu i zasad sporządzenia zażalenia na postanowienie którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia D. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2009 r. sygn. akt II SAB Wr 18/09 odrzucającego skargę kasacyjną w sprawie ze skargi D. W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy, postanowił odrzucić zażalenie. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 28 grudnia 2009 r. - sporządzonym osobiście - D. W. wniosła zażalenie od postanowienia z dnia 30 listopada 2009 r. Zażalenie D. W. na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej nie spełniało zatem warunku z art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., bowiem zostało ono sporządzone osobiście przez stronę skarżącą, a nie przez uprawniony podmiot, tj. adwokata lub radcę prawnego.
Sąd zaznaczył, że kwestionowane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zostało doręczone stronie wraz z pouczeniem o terminie i wymogach, które powinno spełniać zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Skarżąca odebrała osobiście odpis tego postanowienia wraz pouczeniem, a zatem została prawidłowo pouczona o przysługującym jej prawie do wniesienia zażalenia oraz o jego wymogach formalnych i terminie wniesienia.
Ponadto Sąd podkreślił, że postanowieniem z dnia 21 grudnia 2009 r. skarżącej przyznano prawo pomocy w części dotyczącej ustanowienia adwokata. Po jego uprawomocnieniu się strona będzie więc mogła skorzystać z pomocy adwokata.
Zażalenie na postanowienie z dnia 4 stycznia 2010 r. wniosła D. W., przedstawiając w nim obszernie okoliczności przedmiotowej sprawy i nie odnosząc się do oceny prawnej zwartej w zaskarżonym postanowieniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 194 § 4 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny określa, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, wskazując jednocześnie, iż odpowiednie zastosowane znajduje przepis art. 175 § 2 p.p.s.a., w których określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. D. W., pomimo pouczenia udzielonego przez Sąd I instancji, sporządziła osobiście zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2010 r., którym została odrzucona skarga kasacyjna również sporządzona osobiście przez stronę. A zatem zasadne było stanowisko Sądu I instancji, który uznał, że zażalenie skarżącej było niedopuszczalne, a zatem postanowienie o jego odrzuceniu jest zgodne z prawem.
Fakt ustanowienia dla skarżącej adwokata w ramach prawa pomocy nie ma znaczenia przy rozpatrywaniu niniejszego zażalenia, bowiem przedmiotowy brak formalny zażalenia jest brakiem nieusuwalnym i późniejsze rozstrzygnięcia w kwestii reprezentacji strony nie mają wpływu na wadliwość sporządzonego środka zaskarżenia.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 184 i art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.