Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 26 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 81/20 odrzucił skargę Gminy [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. Gmina [...] wniosła do tego Sądu skargę na ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2019 r. Skarga podpisana została przez Zastępcę Burmistrza Gminy.
Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. Sąd Wojewódzki wezwał Gminę do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez nadesłanie siedmiu egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych oraz poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej.
W odpowiedzi na wezwanie Gmina pismem z dnia [...] lutego 2020 r. nadesłała siedem egzemplarzy odpisów skargi oraz osiem egzemplarzy zaświadczenia z dnia [...] listopada 2018 r. o wyborze G. O. na Burmistrza Gminy, zarządzenie nr [...] Burmistrza Gminy z dnia [...] listopada 2018 r. w sprawie powołania Zastępcy Burmistrza Gminy oraz zarządzenie nr [...] Burmistrza Gminy z dnia [...] grudnia 2018 r. w sprawie powierzenia Zastępcy Burmistrza Gminy prowadzenia określonych spraw Gminy w czasie nieobecności Burmistrza.
Z uwagi na powyższe, Sąd meriti uznał, że o ile Gmina w terminie udzieliła odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi i prawidłowo przedłożyła siedem brakujących egzemplarzy odpisów skargi, o tyle – w świetle treści zarządzenia nr [...] Burmistrza Gminy z dnia [...] grudnia 2018 r. – brak jest podstaw do przyjęcia, że przedłożono dokumentację wykazującą umocowanie do reprezentowania Gminy przez Zastępcę Burmistrza przed Sądem Administracyjnym. Zgodnie z § 1 pkt 5 wskazanego zarządzenia zastępcy burmistrza powierzono wykonywanie obowiązków i uprawnień burmistrza w przypadku jego nieobecności w zakresie reprezentowania Gminy na zewnątrz tj. reprezentowania jej przed powszechnymi sądami i innymi organami państwowymi wszystkich instancji w postępowaniach cywilnych, cywilno-gospodarczych i karnych, oraz w postępowaniach administracyjnych, w tym na podstawie odrębnych pełnomocnictw, jeżeli takie są wymagane przepisami ustawy.
W świetle tak skonstruowanego przepisu wyznaczającego zakres spraw, w których zastępca burmistrza reprezentuje gminę na zewnątrz, zdaniem Sądu pierwszej instancji nie można przyjąć, by był on upoważniony do reprezentacji Gminy w postępowaniu sądowoadministracyjnym przed sądami administracyjnymi. Nie można bowiem umocowania do występowania przed organami administracji publicznej rozciągać na postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym, którego celem jest kontrola organów administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym. Niniejsze postępowanie nie jest również postępowaniem cywilnym, cywilno-gospodarczym ani karnym. Pozostałe postanowienia zarządzenia także w ocenie Sądu meriti nie dają podstaw do przyjęcia, aby Zastępca Burmistrza Gminy był upoważniony do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego i reprezentacji gminy przed tym sądem.
Z tych względów, Sąd pierwszej instancji uznając, że zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a.", skargę odrzucił oraz orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu.
Na powyższe postanowienie Gmina [...] złożyła zażalenie. Zaskarżając je w całości zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 28 i 29 P.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz błędną wykładnię i uznanie, że skarżąca Gmina nie uzupełniła braków formalnych skargi, w sytuacji gdy wezwanie do ich uzupełnienia w zakresie złożenia dokumentu pełnomocnictwa nie precyzowało, że wcześniej złożone pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącej Gminy budzi wątpliwości, a przez to uznanie, że skarga nie spełnia wymogów formalnych określonych w przepisach P.p.s.a., podczas gdy skarżąca dostosowała się do wezwania Sądu i złożyła w zakreślonym czasie dokument świadczący o umocowaniu do działania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.
W uzasadnieniu autor zażalenie podkreślił, że po pierwsze wezwanie było nieprecyzyjne, ponieważ wskazywało na konieczność przesłania dokumentu określającego: "umocowanie do reprezentowania strony skarżącej" a nie do reprezentowania konkretnie w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a po drugie, w sytuacji, gdy Sąd Wojewódzki powziął wątpliwość co do treści (zakresu) nadesłanego umocowania, to winien wezwać stronę do złożenia prawidłowego dokumentu lub do uzupełnienia jego braków, a nie odrzucać z tego powodu skargę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie skarga została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Stosownie do treści art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga winna odpowiadać wszelkim wymaganiom, jakie muszą spełniać pisma w postępowaniu sądowym. W myśl natomiast art. 47 § 1 P.p.s.a. do pisma należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych.
Zgodnie z treścią art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Jak już wyżej wskazano, w przypadku stwierdzenia braków formalnych skargi, ustawodawca w art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. przewidział rygor odrzucenia skargi.
W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji wezwał skarżącą Gminę do nadesłania zarówno odpisów wniesionej skargi, jak również do "złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej". W tej sytuacji stwierdzić należy, że przedmiotowe wezwanie było sformułowane w sposób nieprecyzyjny, bowiem jego treść, tj. cytowany wyżej pkt b), niewątpliwie mogło być uzupełnione o stwierdzenie: "przed sądami administracyjnymi" lub "w postępowaniu sądowoadministracyjnym". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji powinien był zadbać, aby wystosowane do strony wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi było pełne i precyzyjne, żeby nie budziło żadnych wątpliwości.
Ponadto Sąd Wojewódzki, jak słusznie wskazała Gmina w zażaleniu, gdy podjął wątpliwości co do prawidłowości nadesłanych przez Gminę upoważnień, powinien był ponownie w takiej sytuacji wezwać Gminę do uzupełnienia wskazanych braków, sporządzając wezwanie w sposób precyzyjny i kompletny, aby nie budziło tym razem żadnych wątpliwości.
W piśmiennictwie zwraca się bowiem uwagę na praktykę orzeczniczą, zgodnie z którą w pewnych sytuacjach występuje konieczność ponownego wezwania strony do usunięcia braków formalnych pisma (por. Metodyka pracy w sądach administracyjnych, red. R. Hauser, J. Drachal, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2015, s. 255 i powołane tam orzecznictwo NSA).
Z tych względów za przedwczesne należało uznać wydane przez Sąd Wojewódzki postanowienie o odrzuceniu skargi.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.