Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił zażalenie J.M. na postanowienie z dnia 2 lutego 2011 r. w sprawie sygn. akt II SA/Rz 1076/10 o zawieszeniu postępowania.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że odpis postanowienia z dnia 2 lutego 2011 r. doręczono skarżącemu załączając pouczenie o prawie, sposobie i terminie złożenia zażalenia. Pouczenie zawierało także informację, że zażalenie należy złożyć z odpisami dla pozostałych stron, a odpisem może być każdy dalszy egzemplarz zgodny z oryginałem. Mogą to być uwierzytelnione (poświadczone za zgodność z oryginałem) kopie maszynowe, fotokopie bądź uwierzytelniony wydruk poczty elektronicznej.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie w jednym egzemplarzu.
Zarządzeniem z dnia 11 marca 2010 r. wezwano skarżącego do nadesłania brakujących osiemnastu odpisów zażalenia.
Skarżący nadesłał osiemnaście kserokopii zażalenia.
Odrzucając zażalenie Sąd I instancji wskazał, że skarżący, pomimo wezwania, nadesłał kopie zażalenia bez uwierzytelnienia (poświadczenia za zgodność ze złożonym oryginałem). Taka sytuacja świadczy o niewykonaniu zarządzenia wzywającego do uzupełnienia braków zażalenia w wyznaczonym terminie. W ocenie Sądu I instancji, dostrzeżony brak nie podlega ponownemu uzupełnieniu, a przedłożone kopie zażalenia nie mogą być traktowane jako wykonanie poprzedniego wezwania. W tym stanie rzeczy Sąd I instancji przyjął, że skarżący nie uzupełnił braków zażalenia w terminie, co skutkuje odrzuceniem zażalenia.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Zarzucił naruszenie art. 178 w związku z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. Wskazał, że Sąd I instancji błędnie uznał, że skarżący nie uzupełnił braków zażalenia poprzez nadesłanie osiemnastu uwierzytelnionych odpisów zażalenia, skoro wezwanie dotyczyło wyłącznie "nadesłania 18 odpisów zażalenia". Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w nim argumenty są słuszne.
Ogólne wymogi pisma, stawiane również zażaleniu, określone zostały w przepisach art. 46 i 47 p.p.s.a. Zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Odpisami mogą być uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (art. 47 § 2 p.p.s.a.).
W orzecznictwie Sądu Najwyższego kwestia poświadczania za zgodność odpisów pism procesowych nie była postrzegana jednolicie. W postanowieniu z dnia 27 sierpnia 1998 r. sygn. akt III CZ 107/98 (publ. OSNC z 1999 r., Nr 3, poz.
52) Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że kserokopie pism muszą być poświadczone za zgodność z oryginałem podpisem strony, jej przedstawiciela ustawowego bądź pełnomocnika. Przeciwne zdanie zaprezentowano w postanowieniu z dnia 18 października 2002 r. sygn. akt V CKN 1830/00 (publ. OSNC z 2004 r., Nr 1, poz. 9). Na gruncie sądownictwa administracyjnego doktryna podzieliła pierwszy z poglądów (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2008, s. 236 oraz J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 136). Pogląd ten podziela również Sąd rozpoznający niniejsze zażalenie. W związku z powyższym uznać należy, że wezwanie skarżącego od nadesłania osiemnastu odpisów zażalenia, pomimo braku wyraźnego zaznaczenia, że chodzi o odpisy poświadczone za zgodność z oryginałem, oznaczało właśnie taką formę uzupełnienia braków zażalenia. O konieczności poświadczenia odpisów zażalenia skarżący został już wcześniej pouczony, wraz z doręczeniem mu postanowienia z dnia 2 lutego 2011 r.
Niemniej jednak uznać należało, że odrzucenie zażalenia tylko z tego powodu, że skarżący nadesłał kserokopie zażaleń, nie poświadczając ich za zgodność z oryginałem nie zasługuje na aprobatę. Naczelny Sąd Administracyjny akceptuje pogląd wyrażony w wyroku tegoż Sądu z dnia 23 listopada 2005 r. sygn. akt I OSK 133/05 (nie publ.), gdzie stwierdzono, że w sytuacji gdy wezwanie sądu zostało wykonane, gdyż pełnomocnik nadesłał kserokopie a więc egzemplarze odpowiadające treści skargi kasacyjnej, a jedynie nie poświadczył ich za zgodność - odrzucenie skargi kasacyjnej byłoby dotknięte nadmiernym rygoryzmem. Podobne stanowisko prezentowane jest również w doktrynie, gdzie stwierdzono, że jeżeli strona lub jej pełnomocnik - na wezwanie sądu - nadeśle kserokopie, choć nie poświadczone za ich zgodność, ale odpowiadające treści pisma strony, to odrzucenie tego pisma lub pozostawienie go bez rozpoznania nie znajduje uzasadnienia w treści art. 47 § 1 w związku z art. 49, ponieważ nie ma przeszkód, żeby pismo strony - mimo wspomnianych niedociągnięć - mogło otrzymać prawidłowy bieg (por. J.P. Tarno, tamże). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że złożone przez skarżącego kopie były zgodne z oryginałem, a zażalenie nie zawierało żadnych innych braków.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu. Jednocześnie Sąd nie orzekał o kosztach postępowania zażaleniowego, bowiem żaden z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości zasądzenia czy też zwrotu kosztów w sytuacji uwzględnienia zażalenia na postanowienie Sądu I instancji o odrzuceniu zażalenia.