Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2005r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej A. T. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji wskazał, skarżąca uzyskuje dochody w kwocie 1466,20 zł miesięcznie, ma dom o pow. 128 m2 i nieruchomość rolną o pow. 1,44 ha. Wydatki skarżącej nie odbierają jej możliwości poniesienia kosztów związanych z wpisem sądowym od skargi (który wynosi 200 zł) i ustanowieniem adwokata z wyboru.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła skarżąca A. T. podnosząc, że jej koszty utrzymania wynoszą miesięcznie 1295,33 zł, a dochody wynoszą obecnie 1387,50 zł, co oznacza, że na wyżywienie pozostaje jej kwota 110,87 zł miesięcznie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może na wniosek osoby fizycznej przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. Należy podzielić pogląd wyrażony przez Sąd I instancji, że wydatki ponoszone przez skarżącą, z wyjątkiem spłat kredytu są powszechnie ponoszone przez obywateli, a zatem poniesienie kosztów postępowania sądowego nie przekracza możliwości finansowych skarżącej.
Należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 powołanej ustawy, zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Występując ze skargą wszczynającą postępowanie przed sądem administracyjnym skarżąca powinna się liczyć, że będzie ponosiła koszty postępowania, a w szczególności powinna zaoszczędzić niezbędne środki finansowe na ponoszenie opłat sądowych w czasie, kiedy uzyskiwała wyższe dochody.
W niniejszej sprawie w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest zatem podstaw, ażeby wyjątkowo odstąpić od powyższej zasady.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.