Postanowienie NSA z 28 maja 2015 r., II OZ 486/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 28 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S.K. na punkt 2 postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 maja 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 268/15 o odmowie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych

Sprawa

w sprawie ze skargi S.K. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia dowodu osobistego postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 4 maja 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 268/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w sprawie ze skargi S.K. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie unieważnienia dowodu osobistego, w punkcie 1 przyznał wnioskodawcy prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata, a w punkcie 2 odmówił przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że we wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wyjaśnił, że posiada pierwszą grupę inwalidzką, a koszt wynajmu pokoju to 550 zł. Nadto pobiera świadczenie emerytalne w wysokości około 1.600 zł.

Dalej Sąd podniósł, że z wyjaśnień wnioskodawcy i nadesłanych dokumentów wynika, że miesięczny dochód skarżącego wynosi 1.674,46 zł, zaś miesięczne wydatki zostały określone na kwotę 600 zł, a na dzień 28 marca 2015 r. saldo rachunku bankowego należącego do wnioskodawcy wynosiło 2.013,91 zł.

Następnie wskazał, iż dając wiarę oświadczeniom wnioskodawcy Sąd uznał, że skarżący nie ma obecnie realnych możliwości poniesienia kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, jednakże wniosek o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych podlegał oddaleniu. Zdaniem Sądu wnioskodawca nie wykazał by w tej części jego wniosek zasługiwał na uwzględnienie. Z uwagi na posiadanie przez stronę stałego comiesięcznego dochodu oraz posiadane zasoby pieniężne Sąd uznał, iż nie można przyjąć, że nie jest w stanie uiścić jakichkolwiek kosztów sądowych, które na obecnym etapie kształtuje wpis do skargi w kwocie 100 zł. Dlatego, na podstawie art. 264 § 1 pkt 2 w zw. z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", Sąd przyznał wnioskodawcy prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata (pkt 1) i odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (pkt 2).

Zażalenie na punkt 2 powyższego postanowienia wniósł wnioskodawca zarzucając naruszenie przez Sąd przepisu art. 245 § 3 P.p.s.a. Jednocześnie wskazał, że domaga się zmiany postanowienia poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu wskazano, że wnioskodawca jest osobą starszą, schorowaną, w stosunku do której orzeczono I grupę inwalidzką. Potwierdzono, że wnioskodawca otrzymuje emeryturę w wysokości 1621,76 zł netto, z czego opłaca mieszkanie - 500 zł, ponosi wydatki w wysokości 100 zł za prąd i opał oraz 100 zł za lekarstwa, a także nieregularne koszty związane z dodatkową opieką i niespodziewanymi wydatkami na lekarstwa. W jego ocenie zestawienie dochodów z bieżącymi wydatkami prowadzi do uznania, że wnioskodawca wykazał dostatecznie, że poniesienie przez niego kosztów sądowych może spowodować skutki o których mowa w art. 246 § 1 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Orzeczenie w tej sprawie sąd wydaje na podstawie oświadczeń strony mając na uwadze okoliczności podane w tym oświadczeniu i w razie potrzeby przedstawione przez stronę dowody. Z powyższego wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy w zakresie przez nią wnioskowanym.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że wnioskodawca nie wykazał, by spełniał przesłanki do przyznania mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zatem odmowa zwolnienia wnioskodawcy z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych odpowiada prawu.

Za Sądem pierwszej instancji wskazać trzeba, że wnioskodawca otrzymuje stały miesięczny dochód w wysokości ponad 1.600 zł netto. Zaś zadeklarowane wydatki kształtują się na poziomie 700 zł (500 zł mieszkanie, 100 zł opał i prąd, 100 zł leki). Oczywiście wnioskodawca ponosi także wydatki związane z utrzymaniem siebie, jednakże powyższe nie uzasadnia twierdzenia, że na obecnym etapie postępowania skarżący nie jest w stanie uiścić jakichkolwiek kosztów postępowania – w niniejszym postępowaniu kosztów sądowych.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.