Postanowienie NSA z 10 czerwca 2005 r., II OZ 487/05

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 10 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2005r. sygn. akt IV SA 2312/02 o odmowie przyznania B. R. prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata

Sprawa

w sprawie ze skargi E. i H. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2002r. Nr KO B 542/Ar/02 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia: - oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Krystyna Borkowska

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 lutego 2005r. sygn. akt IV SA 2312/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji ocenił, że oświadczenie złożone przez B. R. nie może być potraktowane jako rzeczywiste odzwierciedlenie jego sytuacji majątkowej, skoro jako potencjalny inwestor musi się on liczyć z koniecznością poniesienia kosztów budowy, natomiast podaje, iż utrzymuje się jedynie ze wskazanych źródeł - 400 zł brutto z tytułu umowy o pracę, zaś obecnie z zasiłku chorobowego w kwocie 189,90 zł. W tej sytuacji wynagrodzenie adwokata w wysokości 240 zł nie jest wydatkiem, którego wnioskodawca nie jest w stanie ponieść.

W zażaleniu na to postanowienie B. R. podniósł, że wyjaśnienia wymaga "notoryczna odmowa przez WSA pomocy prawnej dla inwestora". W uzupełnieniu zażalenia dokonanym pismem z dnia 5 kwietnia 2005r. określił swoje zarobki na kwotę około 300 zł miesięcznie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może przyznać osobie fizycznej prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. Należy podzielić pogląd wyrażony przez Sąd I instancji, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił należycie swoich twierdzeń o braku środków na opłacenie adwokata, gdyż pomiędzy składanymi oświadczeniami dotyczącymi jego stanu majątkowego i dochodów zachodzą oczywiste sprzeczności. Także zażalenie nie usuwa wątpliwości co do rzetelności oświadczeń wnioskodawcy, a zatem odmowa przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie odpowiada prawu.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.