Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 111/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.
Sąd pierwszej instancji, powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), stwierdził, że w złożonym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji skarżąca nie uprawdopodobniła, iż zachodzą ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, bowiem nie wskazała żadnych okoliczności, które dawałyby podstawę do przyjęcia, że w realiach tej konkretnej sprawy zachodzi po jej stronie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca ograniczyła się jedynie do samego złożenia wniosku zawartego w skardze i wskazania, że "natychmiastowa wykonalność decyzji pociągnąć może wyjątkowo ciężkie skutki dla skarżącej", nie wyjaśniając bliżej, o jakie skutki chodzi i czy istotnie są one nieodwracalne.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, skarżąca powinna uzasadnić swoje żądanie, podając konkretne okoliczności przemawiające za jego zasadnością. Tymczasem nie powołała ona żadnych okoliczności, które wskazywałyby na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie przedmiotowej decyzji rozbiórkowej, w tym nie przedstawiła swojej sytuacji finansowej i majątkowej pozwalającej na ocenę zaistnienia tych przesłanek. Brak zatem uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwiło Sądowi jego merytoryczną ocenę.
Skarżąca B. S. wniosła na powyższe postanowienie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się jego uchylenia i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 w związku z art. 163 § 2 P.p.s.a. poprzez uznanie, że w sprawie tej nie zachodzą okoliczności powodujące, iż natychmiastowe wykonanie obu decyzji nie wywoła szczególnie niekorzystnych dla niej konsekwencji, czy też nie spowoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, w sytuacji gdy sam koszt przeniesienia przedmiotowych tymczasowych obiektów, wobec uzyskanej informacji od przedsiębiorców trudniących się zawodowo taką praktyką, oszacowany jest na kwotę około 20.000 zł, a sytuacja materialna skarżącej nie pozwala jej na podjęcie tego rodzaju czynności bez uszczerbku finansowego dla niej, czy też dla jej najbliższej rodziny. W ocenie skarżącej, w sytuacji pozytywnego rozstrzygnięcia w sprawie, wykonanie obu zaskarżonych decyzji na tym etapie postępowania doprowadzi do sytuacji, w której nie będzie ona w stanie ponownie wybudować tymczasowych obiektów z dotychczasowych materiałów, albowiem ulegną one trwałemu uszkodzeniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Powyższe oznacza, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji oparty jest tylko częściowo na zasadzie skargowości. Zasada ta obowiązuje jednie w zakresie wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przesłanką natomiast do wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jest wykazanie przez skarżącego okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W interesie skarżącego leży zatem takie uzasadnienie wniosku, aby podane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek, o których mowa w powołanym przepisie. Istotne jest, aby Sąd miał właściwą wiedzę o występujących okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem decyzji oraz miał możliwość ich oceny. Dlatego też dostarczenie odpowiednich informacji w tym zakresie obciąża skarżącego (por. postanowienia NSA z dnia: 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09 i 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak zatem uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Biorąc powyższe pod uwagę, prawidłowo stwierdził Sąd pierwszej instancji, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na możliwość zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż nie przedstawiła w tym zakresie żadnych informacji, jak również dowodów potwierdzających zasadność jej wniosku. Również powołana w zażaleniu dodatkowa okoliczność w postaci poniesienia przez nią szkody w wysokości 20.000 zł z tytułu przeniesienia przedmiotowych tymczasowych obiektów, nie uzasadnia wstrzymania wykonania tych decyzji, bowiem skarżąca nie przedstawiła konkretnych dokumentów potwierdzających możliwość poniesienia przez nią szkody z tego powodu oraz nie wyjaśniła, w jaki sposób koszty wykonania powyższych prac rozbiórkowych oraz ewentualnego ponownego montażu wpłyną na jej sytuację, w szczególności, w jaki sposób spowodują niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody. Tym samym, zarzut dotyczący nieodniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do kwestii gabarytowych tymczasowych budynków, których to usunięcie z przedmiotowej działki na tym etapie postępowania – w ocenie skarżącej – bez wątpienia spowoduje dla niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jest bezzasadny i w kontekście przedstawionych wyżej okoliczności nie może odnieść oczekiwanego skutku.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.