Postanowienie NSA z 21 lutego 2006 r., II OZ 49/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 21 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2005 r., 7/IV SA 2546/02 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. D. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 25 kwietnia 2002 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego postanawia oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Roman Hauser przewodniczący

Uzasadnienie

II OZ 49/06

Uzasadnienie:

W dniu 7 listopada 2005 r. Z. C. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego.

Postanowieniem z 15 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygnatura akt 7/IV SA 2546/02) odmówił Z. C. przyznania prawa pomocy.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący podkreślił, iż wybrany przez niego adwokat zażądał od niego 6000 zł (sześciu tysięcy złotych) za sporządzenia skargi kasacyjnej, co przekracza jego możliwości finansowe. Ponadto skarżący dodał, że zarówno on, jak i jego małżonka są osobami ciężko poszkodowanymi utratą zdrowia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.) osobie fizycznej może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oznacza to, że instytucja zwolnienia od kosztów sądowych ma charakter wyjątkowy i jest stosowana jedynie w przypadku osób charakteryzujących się bardzo trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można np. bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby życiowe. Natomiast w świetle art. 246 § 1 pkt 2 w/w ustawy stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym jeżeli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Analizując sytuacje życiową skarżącego należy uznać, iż ze złożonego przez niego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że jego rodzina składa się z dwóch osób i na utrzymanie miesięcznie osiąga dochody w kwocie 2319 euro 57 centów oraz skarżący posiada mieszkanie w Warszawie – 27, 46 m2. Uwzględniając, iż jak na warunki niemieckie skarżący posiada relatywnie niezbyt wysokie dochody należy jednak zauważyć, że posiada on w Warszawie mieszkanie, z którego może czerpać dochód, a ponadto nie wyjaśnił jakie konkretnie wydatki ponosi na leczenie siebie i żony i nie udokumentował także wysokości tych wydatków. W tym stanie rzeczy prawidłowa jest ocena Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że skarżący jest wstanie opłacić adwokata lub radcę prawnego, zwłaszcza, iż może bez większego trudu wybrać profesjonalnego pełnomocnika, który podejmie się przygotować skargę kasacyjną za znacznie niższe wynagrodzenie, niż wskazywany w jego zażaleniu adwokat. O tym, że opłacenie profesjonalnego pełnomocnika w Polsce nie przekracza możliwości finansowych skarżącego świadczy bowiem wyraźnie również to, iż w niniejszej sprawie już po złożeniu zażalenia na postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy, reprezentująca wówczas skarżącego adwokat M. K. sporządziła skargę kasacyjną, którą została wniesiona od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2005 r. o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania sądowego.

Z tych względów na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.