Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zaskarżonym postanowieniem pozostawił wniosek skarżącej K. B. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, gdyż nie zawierał podpisu skarżącej, a jedynie podpis jej pełnomocnika procesowego.
W zażaleniu skarżącej, sporządzonym przez pełnomocnika radcę prawnego zarzucono naruszenie przez Sąd art. 246 w zw. z art. 252 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a także naruszenie art. 125 i 126 powołanej ustawy. Uzasadniając zażalenie pełnomocnik stwierdził, iż skarżąca zaginęła, z tego powodu nie może osobiście podpisać wniosku o przyznanie prawa pomocy. W związku z tym pełnomocnik wniósł także o zawieszenie postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 252 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym.
Skoro wniosek powinien zawierać oświadczenie strony, to winien być podpisany przez nią osobiście, nawet wówczas, gdy działa ona przez pełnomocnika.
W niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy wypełniony został przez pełnomocnika skarżącej – radcę prawnego S. N. – B., który oświadczył ponadto, że dane majątkowe w nim zawarte oparte są na wyjaśnieniach teściowej skarżącej i nie są do końca zweryfikowane.
W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji zasadnie wezwał skarżącą do własnoręcznego podpisania wniosku i następnie wobec niewykonania zarządzenia pozostawił go bez rozpoznania.
Postępowanie takie jest zgodne z art. 257 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 125 i art. 126 powołanej ustawy wskazać należy, że przepisy te nie miały zastosowania przez Sąd pierwszej instancji, gdyż zaskarżone postanowienie nie dotyczyło zawieszenia postępowania.
Niemniej jednak zauważyć należy, że pełnomocnik skarżącej wniosek o zawieszenie postępowania złożył, co powoduje, że Sąd pierwszej instancji powinien go rozpoznać.
W tym stanie rzeczy, skoro zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd postanowił jak w sentencji.