Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 stycznia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2734/18, odrzucił skargę Y. T., K. S., M. I. oraz zwrócił solidarnie ww. kwotę 100 złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Y. T. pismem z dnia 6 września 2018 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2018 r., w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji orzekającej o zobowiązaniu do powrotu. W dniu 9 września 2018 r. skarżąca uiściła wpis od skargi w wysokości 100 złotych. Zarządzeniami Przewodniczącej Wydziału IV z dnia 5 października 2018 r. skarżąca została wezwana do:
- - usunięcia braków formalnych skargi, poprzez jej podpisanie, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Ponadto, skarżąca została wezwana:
- - do udzielenia informacji, w terminie 7 dni, czy skargę wniosła wyłącznie w imieniu własnym, czy również jako przedstawiciel ustawowy małoletnich K. S. i M. I.;
- - do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Powyższe wezwania zostały doręczone skarżącej w dniu 20 października 2018 r. W dniu 26 października 2018 r. skarżąca złożyła oświadczenie, z którego wynika, że skargę wnosi również w imieniu małoletnich dzieci oraz nadesłała urzędowy formularz PPF. W zakreślonym terminie nie uzupełniła natomiast braku formalnego skargi, tj. nie podpisała skargi.
Wobec powyższego, Sąd przywołując art. 46 § 1 pkt 4, art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, zwana dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli Y. T., K. S., M. I., wnosząc o jego zmianę i przyjęcie skargi do rozpoznania.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że wezwanie do uzupełnienia braku skargi tj. podpisania skargi, nie zawierało klarownego wskazania, jaka forma ma być uzupełnienia tego braku. Y. T. złożyła pismo odręczne i podpisane, w którym wskazała, że skargę wnosi w imieniu własnym oraz jako przedstawicielka ustawowa małoletnich dzieci. W pouczeniu Sądu nie zostało wskazane, że Y. T. powinna przesłać odpisy skargi wraz z podpisem, bądź podpisać się na egzemplarzu skargi znajdującym się w aktach sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak stanowi art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z wymogów formalnych skargi jest, aby zawierała ona podpis osoby wnoszącej skargę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że w wypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie, w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepisem szczególnym w stosunku do art. 49 § 1 p.p.s.a. jest art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy, który w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi nakazuje sądowi jej odrzucenie.
Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 10 października 2018 r. wezwano Y. T. do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez podpisanie w gmachu Sądu egzemplarza skargi znajdującego się w aktach sprawy bądź nadesłanie do Sądu podpisanego egzemplarza skargi - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Osobnymi pismami z tej samej daty wezwano ww. do udzielenia informacji, w terminie 7 dni, czy skargę wniosła wyłącznie w imieniu własnym, czy również jako przedstawiciel ustawowy małoletnich K. S. i M. I. oraz do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwania zostały doręczone Y. T. w dniu 20 października 2018 r., zatem termin na ich wykonanie upływał w dniu 29 października 2018 r. W dniu 26 października 2018 r. skarżąca złożyła oświadczenie, z którego wynika, że skargę wnosi również w imieniu małoletnich dzieci oraz nadesłała urzędowy formularz PPF.
W zakreślonym terminie jednakże wezwanie w przedmiocie podpisania skargi nie zostało przez skarżącą wykonane. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji zasadnie zastosował art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i odrzucił skargę.
Argumenty podniesione w zażaleniu nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Wbrew twierdzeniom w nim zawartym, wezwanie ujęte w piśmie z dnia 10 października 2018 r. było jasne w swojej treści, a Sąd pierwszej instancji wyraźnie wskazał, w jaki sposób skarga powinna zostać podpisana. Pismo skarżącej z dnia 25 października 2018 r. zawierające informację, że skargę wnosi również w imieniu małoletnich dzieci, nie mogło zostać uznane jako wypełnienie nałożonego obowiązku, tj. jako nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi, z uwagi na znaczną różnicę w jego treści. Zawierało ono jedynie oświadczenie o objęciu skargą również małoletnich dzieci. Znajdujący się w aktach sprawy oryginał skargi również nie zawiera własnoręcznego podpisu strony.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.