Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 marca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2994/15 po rozpoznaniu wniosku C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez nią decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wolnostojącego nośnika reklamowego, o wysokości 7 m, o wymiarach tablic 3 x 6 m, znajdującego się na działce nr [...] obręb [...] w W. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że mając na uwadze charakter i sposób wykonania obiektu będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji nie można uznać, że jego rozbiórka mogłaby skutkować wyrządzeniem stronie znacznej szkody, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej zwana "P.p.s.a.").
W ocenie Sądu za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie przemawia również argumentacja wniosku wskazująca na niebezpieczeństwo spowodowania nieodwracalnych skutków, polegających na braku możliwości ponownego ustawienia reklamy w tej samej lokalizacji, z uwagi na uregulowania zawarte w obecnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zauważyć bowiem trzeba, że plan ten nie wprowadził całkowitego zakazu umieszczania reklam w rejonie posadowienia spornego nośnika, a jedynie wprowadził ograniczenia co do ich wielkości. Wskazywana zaś przez Spółkę niezgodność zaskarżonego zaś aktu z prawem nie stanowi podstawy do wstrzymania wykonania decyzji.
W zażaleniu na powyższe postanowienie C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. podniosła, że obiekt będący przedmiotem rozbiórki wykorzystywany jest do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie reklamy. Jego rozbiórka będzie implikować uszczerbek majątkowy oraz wyrządzenie znacznej szkody z powodu utraty środka umożliwiającego i przeznaczonego do odpłatnego świadczenia usług reklamowych. W ocenie Spółki w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji nie będzie możliwe także doprowadzenie do przywrócenia stanu poprzedniego sprzed wykonania rozbiórki z uwagi na zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania.
Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy.
Analizując pod tym względem argumentację skarżącej Spółki, uznać należy, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku strony. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Należy jednak podkreślić, iż konieczne jest przy tym przytoczenie spójnej argumentacji, popartej faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe wywody strony, dotyczące poniesienia przez skarżącą znacznych nakładów sił i środków w wyniku dokonanego demontażu reklamy, nie stanowią wystarczającej podstawy pozwalającej uznać, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje po stronie Spółki powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody.
Strona przywołując okoliczność poniesienia strat finansowych, winna poprzeć swoje twierdzenia stosownymi informacjami dotyczącymi m.in. szacowanych kosztów demontażu konstrukcji; bilansu zysków i strat Spółki z ostatniego roku obrotowego. Brak powyższych danych umożliwia ocenę w jaki sposób koszty wykonania prac rozbiórkowych oraz ewentualnego ponownego montażu reklamy wpłyną na sytuację skarżącego jako przedsiębiorcy, w szczególności, w jaki sposób – uwzględniając sytuację finansową skarżącego – spowodują niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa nadto, że instytucja wstrzymania wykonania aktu jest w istocie tymczasowa, ponieważ jej skutki nie wykraczają poza okres postępowania sądowoadministracyjnego, którego celem jest ustalenie prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Samo wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niezależne od jego prawidłowości lub nieprawidłowości, których w chwili wydawania postanowienia dotyczącego wstrzymania wykonania decyzji nie sposób przesądzić. Kwestia zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego będzie mogła być przedmiotem analizy na etapie merytorycznego rozpoznania skargi, w związku z czym na obecnym etapie postępowania rozważania w tym zakresie uznać należy za przedwczesne.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.