Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 11 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 174/13, na podstawie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zw. dalej p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia 1 lutego 2013 r. nr IF-I.7721.3.78.2012.MF w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wniosek powyższy zawarty był w treści skargi, organ zaś nie rozpoznał tego wniosku przed przekazaniem do Sądu akt wraz z odpowiedzią na skargę.
Sąd wskazał, że Starosta Lubelski decyzją z dnia 14 sierpnia 2012 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie Głusk pozwolenia na budowę sieci kanalizacji sanitarnej z przyłączami w miejscowościach: Ćmiłów i Mętów. Zaskarżoną decyzją z dnia 1 lutego 2013 r. Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Mając na względzie okoliczności niniejszej sprawy Sąd Wojewódzki stwierdził, że skarżący nie przytoczył takich okoliczności, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Treść skargi zawiera jedynie zarzuty dotyczące istoty rozstrzygnięcia, tj. udzielenia pozwolenia na budowę, co nie stanowi przedmiotu oceny sądu rozpatrującego wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Wykonanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę samo przez się nie musi prowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, stąd wnioskujący o wstrzymanie wykonania pozwolenia na budowę obowiązany jest przytoczyć konkretne okoliczności, które wskazywałyby na takie właśnie niebezpieczeństwo bądź skutki.
Sąd Wojewódzki nie dopatrzył się również z urzędu w rozpoznawanej sprawie podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem wyłącznie inwestor, nie zaś skarżący, ponosi ryzyko, wykonując roboty budowlane na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, w stosunku do której wniesiona została skarga do sądu administracyjnego. Prawomocne orzeczenie sądu uwzględniające skargę może bowiem w rezultacie doprowadzić do konieczności rozbiórki zrealizowanego obiektu budowlanego.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Z. K. wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia przez wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia 1 lutego 2013 r. W uzasadnieniu podniesiono, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został złożony na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., zatem został skierowany do organu, a nie do Sądu, co skutkuje bezprzedmiotowością wypowiadania się przez Sąd, nadto podniesiono, że prawdopodobieństwo wadliwości zaskarżonej decyzji jest oczywiste, bo nie zakończyło się postępowanie o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, tj. działek nr 669/10 i nr 669/2, ani postępowanie o zezwolenie na niezwłoczne zajęcie tych nieruchomości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera uzasadnionych podstaw.
W myśl art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Natomiast w myśl § 3 tego artykułu sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołany przepis rozróżnia wstrzymywanie wykonania aktu lub czynności przez organ administracji i przez sąd. W pierwszym wypadku jest to dozwolone do czasu przekazania skargi sądowi (może to nastąpić po upływie terminu określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a., jeżeli akta wraz ze skargą nie zostały jeszcze przekazane sądowi), w drugim - od chwili wpływu aktu do sądu. Brak rozstrzygnięcia wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji przez organ do czasu przekazania akt sądowi powoduje, że wniosek rozpoznaje sąd, bez potrzeby ponawiania wniosku.
Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika również, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Istotne również jest, że instytucja ochrony tymczasowej jest instytucją wyjątkową i ma charakter fakultatywny. Dodać także należy, że sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje merytorycznej oceny skargi, gdyż taka ocena dokonana w ramach posiedzenia niejawnego oznaczałaby niedopuszczalną przedwczesną ocenę legalności zaskarżonej decyzji.
Odnosząc ww. rozważania do rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji należy podzielić pogląd tego Sądu, że Z. K. nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, jak również tego, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności strona nie wykaże okoliczności uzasadniających stwierdzenie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 P.p.s.a.), lecz za brak przesłanek ochrony tymczasowej przez sąd uzasadniający oddalenie wniosku (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wydanie 3, 2008 r., str. 219).
Na powyższą ocenę nie mogą zatem wpłynąć argumenty skarżącego przytoczone w zażaleniu.
Mając powyższe na uwadze uznać należy, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia 1 lutego 2013 r. jest uzasadnione.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.