Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 marca 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 203/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie A.S. w sprawie ze skargi A.S. i M.S. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu WSA w Warszawie podał, że skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 13 stycznia 2015 r. o odrzuceniu sprzeciwu (na zarządzenie z dnia 28 listopada 2014 r. pozostawiające jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych bez rozpoznania), wezwanie Sądu w tym zakresie zostało prawidłowo doręczone stronie w dniu 27 lutego 2015 r., zatem siedmiodniowy termin uzupełnienia braków upływał w dniu 6 marca 2015 r. W zakreślonym terminie na dokonanie w/w czynności, wskazanego braku zażalenia nie uzupełniono.
M.S. i A.S. złożyli zażalenie na powyższe postanowienie wskazując, że powołane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przepisy nie powinny zostać zastosowane.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Stosownie zaś do art. 49 § 1 p.p.s.a. wykładanego w związku z przywołanymi wyżej przepisami, jeżeli zażalenie nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia tego środka zaskarżenia.
W niniejszej sprawie zarządzeniem z dnia 24 lutego 2015 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych zażalenia na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 13 stycznia 2015 r. poprzez jego podpisanie w terminie siedmiu dni. Bezsporne pozostaje, iż wezwanie doręczono stronie w dniu 27 lutego 2015 r., a w związku z tym wyznaczony termin upłynął z dniem 6 marca 2015 r. Pomimo prawidłowego pouczenia strona nie uzupełniła wskazanego braku formalnego zażalenia w terminie. Stąd odrzucenie zażalenia A.S. zaskarżonym postanowieniem, jak również zastosowane przez Sąd I instancji w uzasadnieniu tego postanowienia przepisy należy uznać za prawidłowe.
Odnosząc się zaś do zażalenia M.S. wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 252 § 3 p.p.s.a. postanowienie co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy doręcza się stronie, która złożyła wniosek. Zażalenie na to postanowienie przysługuje wyłącznie wnioskodawcy. Mając na uwadze brzmienie powyższego przepisu wskazać należy, że zażalenie na postanowienie w przedmiocie prawa pomocy wydane w stosunku do A.S. może wnieść tylko A.S. Zatem zażalenie M.S. jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu.
W takim stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. w punkcie pierwszym postanowienia oddalił zażalenie A.S., w punkcie drugim zaś na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. odrzucił zażalenie M.S.
Dodatkowo należy także poddać pod rozwagę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – w przypadku kontynuacji obstrukcji sądowej polegającej na zgłaszaniu przez M.S., wydaje się ze z góry powziętym zamiarem przedłużenia postępowania sądowego, nieuzasadnionych wniosków procesowych w niepodpisanych pismach procesowych, wywołujących konieczność wykonywania przez Sąd wielu zbędnych, czasochłonnych i kosztownych czynności i uniemożliwiających Sądowi wydanie orzeczenia kończącego sprawę – potrzebę podjęcia sygnalizacji do właściwej Okręgowej Rady Adwokackiej o zbadanie działań i zaniechań adwokata M.S. pod kątem ich zgodności z etyką wykonywanego przez niego zawodu.