Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 marca 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 74/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości gruntowej w celu wykonania robót budowlanych, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że M.S. wniósł skargę na ww. decyzję Wojewody Wielkopolskiego. Jednocześnie ze skargą strona złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc że wykonanie decyzji wymaga wykarczowania krzewów i usunięcia stelażu oraz iż nie będzie możliwe zabezpieczenie gruntu, drzew i krzewów przed negatywnym oddziaływaniem pyłów, zabrudzeń i chemikaliów używanych w trakcie prac budowlanych.
Mając na uwadze przepis art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", Sąd uznał, że w niniejszej sprawie brak jest przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając niniejszy wniosek Sąd miał na uwadze, iż zaskarżoną decyzją inwestor został zobowiązany, po zakończeniu prowadzonych robót, do naprawienia ewentualnych szkód powstałych w wyniku wejścia na teren nieruchomości, doprowadzając ten teren do stanu poprzedniego. Obowiązek w tym zakresie wynika zaś z regulacji art. 47 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.).
Ponadto Sąd uznał, że w sprawie należy mieć na uwadze, iż zaskarżoną decyzją inwestor został zobowiązany do zabezpieczenia przed przystąpieniem do robót gruntu, drzew, krzewów oraz ogrodzenia przed negatywnym oddziaływaniem pyłów, zabrudzeniami oraz ewentualnymi szkodami mechanicznymi. Dlatego, na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd odmówił w stosunku do zaskarżonej decyzji zastosowania ochrony tymczasowej.
Zażalenie na powyższe postanowienie Sądu wniósł skarżący, podnosząc że orzeczenie to obarczone jest błędami. W ocenie skarżącego pnącza znajdujące się na jego posesji mają ponad 30 lat i są wysokie na ponad 5 m. Rosną tuż przy ścianie sąsiada i ochraniają go przez wyjątkowo złośliwym sąsiadem – właścicielem lokalu na piętrze. Zdaniem skarżącego w sprawie mamy do czynienia z niemożnością naprawienia szkody, tzn. odbudowy pnączy, co narazi go na dodatkowy stres związany z sytuacją sąsiedzką. Wskazał także, że sporna ściana jest samowolą budowlaną zalegalizowaną bez jego zgody.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Przy czym wskazać należy, że szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie musi mieć charakteru materialnego, zaś trudne do odwrócenia skutki oznaczają takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe, powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji pod kątem zastosowania ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. była decyzja Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] grudnia 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji stwierdzającą niezbędność wejścia na teren nieruchomości położonej przy ul. [...] w L. oraz zezwalającej K.C. na wejście na ww. nieruchomość będącą własnością skarżącego, w tym na wstęp osób wykonujących roboty budowlane oraz transport i dostarczenie niezbędnych materiałów i zajęcie pasa gruntu o szerokości 1,5 m na całej długości ściany istniejącego przy granicy budynku mieszkalnego jednorodzinnego "oraz dalszy pas gruntu" o szerokości jak wyżej i długości 2 m, w celu wykonania robót budowlanych obejmujących remont i malowanie elewacji. W decyzji zawarto warunki, pod jakimi może zostać wykonana przedmiotowa decyzja.
Mając zatem na uwadze przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz treść powyższej decyzji podzielić należy ocenę Sądu pierwszej instancji, że w sprawie brak jest podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej. Trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, że obowiązkiem inwestora wynikającym wprost z decyzji jest zabezpieczenie gruntu, drzew i krzewów, a więc także wskazywanych przez skarżącego pnączy, przed negatywnym oddziaływaniem pyłów czy innych zabrudzeń, a także przed szkodami mechanicznymi. Zatem obawa skarżącego w tym zakresie nie stanowi okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaś podnoszona kwestia ewentualnego wadliwego zalegalizowania samowoli budowlanej wykracza poza zakres przedmiotowego postępowania incydentalnego. Tym samym stanowisko Sądu pierwszej instancji zajęte w zakwestionowanym postanowieniu nie zostało przez skarżącego podważone.
Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.