Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 marca 2018 r. WSA w Poznaniu w sprawie o sygn. akt II SA/Po 107/18 ze skargi Gminy [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za usunięcie drzew i krzewów odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji odwołał się do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) - P.p.s.a. i wskazał, że skarżąca gmina nie wykazała przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Nie podano, dlaczego należałoby uznać, że uiszczenie opłaty w kwocie 16 005,58 zł może stanowić dla gminy znaczną szkodę, jak i dlaczego rodzi to ryzyko spowodowania nieodwracalnych skutków.
Skarżąca gmina wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego zmiany poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w ślad za wnioskiem Gminy [...], ewentualnie uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W ocenie skarżącej gminy zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 61 § 3 P.p.s.a., ponieważ gmina wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, w ocenie skarżącej, pominął, że ewentualne uiszczenie opłaty orzeczonej w kwocie 16 005,58 zł wpłynie na wielkość środków pieniężnych pozostałych w budżecie, a tym samym na realizację zadań publicznych gminy, na co zwrócił uwagę WSA w Poznaniu w tożsamej sprawie oznaczonej sygn. akt II SA/Po 108/18 wydając w dniu 27 lutego 2018 r. postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącej zapłata ww. kwoty stanowi wyzbycie się przez gminę środków pieniężnych, co może potencjalnie wpłynąć na realizację zadań własnych gminy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z treści art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu, ani czynności. Od powyższej zasady są wyjątki. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu skargi sądowi, sąd może, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, za wyjątkiem wskazanym w tym przepisie. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie kontrolowanego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
Innymi słowy warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy.
Analizując pod tym względem argumentację skarżącej gminy, uznać należy, że wniosek o wstrzymanie nie zasługiwał na uwzględnienie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Należy jednak podkreślić, iż konieczne jest przy tym przytoczenie spójnej argumentacji, popartej faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Jak trafnie wywiódł Sąd pierwszej instancji, skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Ogólnikowe wywody strony dotyczące sytuacji finansowej i w jej ocenie - zagrożenia dla budżetu w sytuacji uiszczenia opłaty, nie stanowią wystarczającej podstawy pozwalającej uznać, iż wykonanie decyzji spowoduje po stronie gminy powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody. Strona przywołując okoliczność swojej sytuacji finansowej winna poprzeć swoje twierdzenia stosownymi informacjami dotyczącymi budżetu, w szczególności wysokości przychodów i dochodów jakie uzyskuje, a także jakie ma wydatki. Brak powyższych danych uniemożliwia ocenę, w jaki sposób konieczność wykonania decyzji i konieczność uiszczenia opłaty wpłynie na sytuację skarżącej, w szczególności, w jaki sposób – uwzględniając sytuację finansową skarżącej – spowoduje niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków.
Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje okoliczność, że Sąd pierwszej instancji w sprawie o sygn. akt II SA/Po 108/18 uwzględnił wniosek skarżącej gminy i wstrzymał wykonanie decyzji w przedmiocie opłaty za usunięcie drzew. Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej jest rozpoznawany w oparciu o indywidualne okoliczności zaistniałe w danej sprawie, i sam fakt uwzględnienia takiego wniosku w innej sprawie nie oznacza podjęcia tożsamego rozstrzygnięcia w innym przypadku, nawet analogicznym.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.