Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek skarżącego M. B. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwolnienie od wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji ustalił, iż po wniesieniu skargi kasacyjnej przez pełnomocnika skarżącego w ostatnim dniu upływu 30 dniowego terminu do jej wniesienia i równoczesnym uiszczeniu kwoty 100 zł, tytułem wpisu od skargi kasacyjnej, pismem z dnia 17 stycznia 2005 r. pełnomocnik M. B. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwolnieniu od wpisu od skargi kasacyjnej oraz złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, podając jako przyczynę uchybienia terminu niemożność skontaktowania się ze skarżącym w celu uzgodnienia kwestii związanych z wnioskiem, jak też złożenia odpowiedniego oświadczenia.
W ocenie sądu wskazywana przyczyna uchybienia terminu tj. pobyt w uzdrowisku nie mógł stanowić niemożliwej do przezwyciężenia przeszkody w złożeniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, bowiem skarżący udzielił pełnomocnictwa 2 lutego 2005 r. i powinnością pełnomocnika było uczynić zadość wymogom staranności i ostrożności w prowadzeniu sprawy. Nadto wyjazd leczniczy do sanatorium z reguły nie należy do zdarzeń nagłych i nie wpływa na kontakt np. telefoniczny z osobą poddaną takiemu leczeniu. W świetle takich okoliczności wniosek skarżącego uznany został przez sąd I instancji za nieusprawiedliwiony.
Zażalenie na to postanowienie stawia zarzut naruszenia art. 86§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr. 153 poz. 1270/ dalej zwanej u.p.s.a. Strona kwestionuje stanowisko sądu przyjmujące, że uchybienie nie zostało usprawiedliwione zarzucając, że sąd pomija wynikający z przedłożonych dokumentów fakt przebywania skarżącego na leczeniu sanatoryjnym, gdzie jego pełnomocnik nie miał możliwości nawiązania ze skarżącym kontaktu i pozbawiony podstaw jest wniosek sądu, że pełnomocnik mógł w okresie pobytu skarżącego w sanatorium uzgodnić kwestie związane z ubieganiem się o przyznanie prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie jest nieuzasadnione.
Chybiony jest zarzut, że sąd I instancji nie wziął pod rozwagę przy rozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu udokumentowanej okoliczności przebywania skarżącego w sanatorium w okresie biegu terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, bowiem okoliczność tę wymienia uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, z tym że z zaistnienia tej okoliczności nie wyprowadza przesłanki usprawiedliwiającej uchybienia terminu.
W tym względzie stanowisko sądu I instancji jest w pełni uzasadnione. Trafnie ocenia sąd meriti, że mimo pobytu skarżącego w sanatorium w okresie biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, skarga ta została wniesiona w terminie, z uiszczeniem części wpisu w wysokości 100zł, a zatem również wniosek o przyznanie prawa pomocy mógł być złożony w terminie. Wobec treści art. 214§1, 219§1, 221 u.p.s.a. w związku z treścią §3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad uiszczania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnym /Dz.U. Nr 221 poz. 2193/, wniesienie skargi kasacyjnej wymagało jednoczesnego uiszczenia wpisu od tej skargi.
Skarżący decydując się na złożenie skargi kasacyjnej i zlecając dokonanie tej czynności ustanowionemu adwokatowi winien, działając z odpowiednią starannością zdecydować równocześnie czy będzie ponosił koszty wpisu od tej skargi, czy też ubiegał się o przyznanie prawa pomocy. Skoro mimo pobytu skarżącego w sanatorium, jego pełnomocnik wniósł skargę kasacyjną w terminie jak i uiścił część wpisu od tej skargi to niewadliwa jest ocena sądu I instancji, że pobyt skarżącego w sanatorium nie mógł stanowić przeszkody nie do przezwyciężenia w zachowaniu terminu dla złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Trafnie w ujawnionych okolicznościach sąd I instancji ocenił, że pobyt skarżącego w sanatorium nie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uchybieniem terminu, którego przywrócenia domaga się skarżący.
Skoro prawidłowe są ustalenia poczynione przez sąd I instancji że uchybienie terminu nie zostało usprawiedliwione to nie można podzielić zarzutu zażalenia, że zaskarżone postanowienie zapadło z naruszeniem art. 86§1 u.p.s.a. Z tych przyczyn na podstawie art. 184 i art. 197 u.p.s.a orzeczono jak w sentencji.