Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 906/12, odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 19 czerwca 2012 r., nr SKO.Sz.421/2152/2012, w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w kwocie 22 486 złotych.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w dniu 30 października 2012 r. organ I instancji przesłał Sądowi pismo skarżącej z dnia 29 września 2012 r. skierowane do Prezydenta Miasta Szczecina informujące ten organ o wniesieniu skargi do Sądu na ww. decyzję SKO w Szczecinie oraz o tym, że upomnienie z dnia 10 września 2012 r. wzywające do uiszczenia opłaty jest przedwczesne, ponieważ nie toczy się jeszcze postępowanie egzekucyjne.
Zarządzeniem z dnia 22 marca 2013 r. (doręczonym w dniu 10 kwietnia 2013 r.) Sąd zobowiązał S. R. do wyjaśnienia w terminie 7 dni, czy jej wniosek z dnia 29 września 2012 r. skierowany do Prezydenta Miasta Szczecina a przekazany Sądowi jest wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, czy też dotyczy prowadzonego w stosunku do skarżącej postępowania egzekucyjnego, pod rygorem przyjęcia, że jest to wniosek skierowany do organu egzekucyjnego. Sąd pouczył skarżącą o treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zw. dalej "p.p.s.a." i zobowiązał do wykazania przesłanek uzasadniających, na podstawie tego przepisu, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W piśmie z dnia 16 kwietnia 2013 r. skarżąca oświadczyła, że jej wniosek z dnia 29 września 2012 r. skierowany do Prezydenta Miasta Szczecina jest wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i nie mógł być skierowany do organu egzekucyjnego, ponieważ postępowanie egzekucyjne wobec skarżącej nie zostało wszczęte. S. R. nie odniosła się do wezwania Sądu zobowiązującego do podania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a., skarżąca w złożonym wniosku nie wykazała, że nie zastosowanie ochrony tymczasowej spowoduje znaczną szkodę, czy trudne do odwrócenia skutki. Także z okoliczności sprawy nie wynika, by brak postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji powodował niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu tego przepisu. Sąd Wojewódzki wskazał, że w razie uchylenia zaskarżonej decyzji ustalającej opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, skarżąca będzie mogła otrzymać zwrot tej kwoty.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła S. R. wnosząc o jego uchylenie oraz obciążenie kosztami postępowania Prezydenta Miasta Szczecina. Podniosła, że zaskarżone postanowienie jest dla niej krzywdzące i może prowadzić do niepowetowanych strat z uwagi na to, że prowadzi działalność gospodarczą w której niezbędna jest płynność finansowa. Zapłata choćby części należności może doprowadzić do zamknięcia działalności gospodarczej, a konsekwencji do zasilenia szeregów bezrobotnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak dokładnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd Wojewódzki prawidłowo przyjął, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Tylko uzasadniony wniosek może zostać rozpoznany zgodnie z intencją strony, bowiem brak uzasadnienia nie pozwala na ocenę, czy opisane powyżej przesłanki w danej sprawie zachodzą. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego formułowania argumentów uzasadniających wniosek o wstrzymanie, a obowiązek w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. Natomiast argumentacja zawarta w zażaleniu również jedynie ogólnikowo wskazuje na możliwość wyrządzenia szkody. Zasadnie podniósł Sąd Wojewódzki, że obowiązek zapłaty świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy jest odwracalny, ponieważ w przypadku ewentualnego uwzględnienia przez Sąd skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, strona skarżąca będzie uprawniona do zwrotu uiszczonej opłaty.
Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.