Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) - P.p.s.a., odrzucił skargę M. R. decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej. Pomimo skutecznego wezwania skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi w postaci podpisania jej albo nadesłania podpisanego egzemplarza skargi, dlatego należało ją odrzucić.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia. Skarżący zarzucił niesłuszne odrzucenie skargi z powodu braku uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł i nienadesłania podpisanego egzemplarza skargi lub podpisania skargi, w sytuacji gdy skarżący w wyznaczonym terminie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów oraz ustanowienia adwokata, a czego Sąd nie zauważył wydając postanowienie z dnia 27 września 2017 r. o odmowie przyznania prawa pomocy, po czym wniosek ten został uwzględniony postanowieniem z dnia 21 grudnia 2017 r. i zanim czynności miał podjąć adwokat ustanowionym w ramach prawa pomocy, zwolniono skarżącego od wpisu od skargi, a nadto złożył on w dniu 14 listopada 2017 r. podpisany egzemplarz skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Skarga jako pierwsze pismo skarżącego w postępowaniu sądowym powinna czynić zadość wymaganiom określonym w art. 46 § 1 i 2 P.p.s.a., a ponadto zawierać elementy określone w art. 57 § 1 P.p.s.a. – właściwe tylko dla tego szczególnego pisma procesowego. Jednym z wymogów formalnych skargi jest, aby zawierała ona podpis osoby wnoszącej skargę, a w przypadku wniesienia jej przez pełnomocnika – jego podpis z załączeniem do skargi pełnomocnictwa. Brak podpisu skargi należy traktować jako brak formalny, który może być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a.
Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 1 września 2017 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie lub nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi. Ponadto zarządzeniem z dnia 30 sierpnia 2017 r. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Pisma te zostały odebrane w dniu 7 września 2017 r. Skarżący w zakreślonym terminie złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy, który postanowieniem z dnia 27 września 2017 r. nie został uwzględniony, natomiast postanowieniem z dnia 21 grudnia 2017 r. na skutek ponownego wniosku, przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W zakreślonym terminie, tj. do 14 września 2017 r., skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi, tj. nie podpisał jej, ani nie nadesłał do Sądu podpisanego egzemplarza skargi. Skarżący nadesłał podpisany egzemplarz skargi dopiero w dniu 14 listopada 2017 r. Zasadne zatem było odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia braku formalnego.
Odnosząc się do argumentacji skarżącego zawartej w zażaleniu stwierdzić należy, że nie ma ona znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Okoliczność przyznania skarżącemu prawa pomocy pozostaje obojętna dla kwestii uzupełnienia braków formalnych skargi w postaci jej podpisania. Sąd pierwszej instancji skargę odrzucił wyłącznie z powodu nieuzupełnienia ww. braku formalnego. Wezwanie skarżącego do podpisania skargi lub nadesłania podpisanego egzemplarza było zasadne, a adwokat został dla skarżącego ustanowiony później, zatem to skarżący osobiście powinien podpisać skargę. Odniesienia do wieku, stanu zdrowia skarżącego, znacznej odległości od sądu również pozostają bez wpływu na kwestię odrzucenia skargi z powodu nieuzupełnienia jej braków w zakreślonym terminie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji