Postanowienie NSA z 16 maja 2006 r., II OZ 504/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 16 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2006 r., II SA/Wa 1761/05 w przedmiocie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu

Sprawa

w sprawie ze skargi W. S. na orzeczenie Komisji do Spraw Służby Zastępczej z dnia 29 lipca 2005 r. w przedmiocie odmowy skierowania do służby zastępczej postanawia oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Roman Hauser przewodniczący

Uzasadnienie

Uzasadnienie:

Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. S. na orzeczenie Komisji do Spraw Służby Zastępczej z dnia 29 lipca 2005 r. z powodu nieuzupełnienia przez skarżącego, mimo stosowanego wezwania, jej braków formalnych. W dniu 4 lutego 2006 r. (data stempla pocztowego) W. S. wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Postanowieniem z dnia 28 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek o przywrócenia terminu. Zdaniem Sądu skarżący wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wniósł po upływie terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Na to postanowienie zażalenie wniósł W. S. podnosząc, iż powodem uchybienia terminowi były ważne problemy rodzinne i pilny wyjazd poza miejsce zamieszkania, co spowodowało, że nie mógł w terminie siedmiu dni wnieść o jego przywrócenie. Ponadto żalący się wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.) czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, jednakże strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym - bez swojej winy- może wnioskować o przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.).

Pismo z wnioskiem przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miałaby być dokonana, w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Zgodnie z regulacją art. 87 p.p.s.a. przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są:

• wniesienie pisma z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu
• uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu
• dokonanie - równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania, której terminowi uchybiono.

Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu Sąd ma obowiązek odrzucić na posiedzeniu niejawnym (art. 88 p.p.s.a.).

W świetle tych unormowań Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, według którego za dzień, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu należy uznać dzień doręczenia skarżącemu postanowienia WSA z dnia 28 grudnia 2005 r. o odrzuceniu skargi (tj. dzień 6 stycznia 2006 r.). Oznacza to, iż termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełniania braków formalnych skargi rozpoczął się w rozpoznawanej sprawie w dniu 7 stycznia 2006 r., a zakończył się w dniu 16 stycznia 2006 r. (art. 110-116 Kodeksu cywilnego w zw. art. 83 § 1 i art. 83 § 2 p.p.s.a.).

Jak wynika z akt sprawy skarżący wniósł natomiast o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi dopiero w dniu 4 lutego 2006 r. (data stempla pocztowego), a więc po upływie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Trafnie więc przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym postanowieniu, iż zgodnie z art. 88 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu, który skarżący wniósł po terminie podlega odrzuceniu.

Ze wskazanych powodów nie można było uznać, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego będące przedmiotem zażalenia w jakimkolwiek zakresie uchybia prawu. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, miał obowiązek orzec jak w sentencji.